Ποιος κερδίζει από τον διχασμό ;

Δεν ξέρω ποιος λαμπρός εγκέφαλος σκέφτηκε ότι η αντιδιαδήλωση-απάντηση στην αντιδιαδήλωση απάντηση της διαδήλωσης ίσως να κανονίσει επιτέλους τα πράγματα αφού θα δείξουμε ότι είμαστε περισσότεροι. 

Μάλλον δεν υπολόγισε όμως ότι αν υπάρξει αντιδιαδήλωση στην αντιδιαδήλωση της αντιδιαδηλωσης της διαδήλωσης, όπως έχει προγραμματιστεί, θα δημιουργηθούν αμφιβολίες για το ποιος κερδίζει. Στις εντυπώσεις και στις εικόνες βέβαια μόνον. 

Βέβαια ίσως σκέφτηκε ότι σε μία τέτοια περίπτωση μπορούμε και πάλι να αντιδιαδηλώσουμε απαντητικά στην αντιδιαδήλωση της αντιδιαδήλωσης της αντιδιαδηλωτικής διαδήλωσης προκαλώντας βέβαια την αντιδιαδήλωση-απάντηση στην αντιδιαδήλωση της αντιδιαδήλωσης της αντιδιαδηλωτικής διαδήλωσης.

Τελειώνει ποτέ αυτό το γαϊτανάκι;

Και ποιους εξυπηρετεί; Ας το σκεφτούμε λίγο καλύτερα. 

Όταν η χώρα διχάζεται η κυβέρνηση αποδυναμώνεται. Αντίθετες λογικές μπορεί να είναι κομματικές αλλά δεν μπορεί να αφορούν μία κυβέρνηση. Η κυβέρνηση οφείλει να ενώσει τον κόσμο ιδίως σε δύσκολες συγκυρίες.

Για να ξεπεράσουμε την δύσκολη πραγματικότητα και την δύσκολη συμφωνία, ώστε κάποτε να ξεφύγουμε από τα νύχια αυτής της οικονομικής πραγματικότητας, η κυβέρνηση πρέπει να ενώσει τον κόσμο, να εργαστεί επί της ουσίας, να μεταρρυθμίσει και να σπάσει τα συμφέροντα.

Τα μεγάλα και τα μικρά , τα διάφορα και κάθε λογής, ακόμα και τα πελατειακά που βρίσκονται κάθετα και οριζόντια σφιχτά διαπλεκόμενα σε κάθε δραστηριότητα της οικονομικής και της δημόσιας ζωής.  

Η κοινωνική συνοχή είναι απαράβατος όρος για μια πετυχημένη διακυβέρνηση. Και μια πετυχημένη διακυβέρνηση εξυπηρετεί αναγκαστικά τα συμφέροντα των πολλών. 

Το παιχνίδι των διαδηλώσεων και των αντιδιαδηλώσεων είναι λάθος και μπορεί να έχει επικίνδυνα επακόλουθα. 

Γιατί να διχαστούν οι Έλληνες; 

Οι ίδιες οι δημοσκοπήσεις άλλωστε δείχνουν ότι το 80% των Ελλήνων εύχεται τα ίδια πράγματα. Κι όμως, βρίσκονται διεσπαρμένοι ως διαδηλωτές σε αντίθετες διαδηλώσεις. 

Ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε είναι η απόδειξη της σύνθεσης. Δημιουργήθηκε και γεννήθηκε επειδή κατάφερε να συνθέσει σκληρές αντιθέσεις. Αυτή είναι η δύναμη του και η μοναδικότητα του. Ας δούμε που έφτασε αλλά και τι πρέπει να κάνει παραπέρα. 

Και αν ακόμα οι θέσεις μας υποχωρήσουν στην σημερινή συγκυρία, και θα υποχωρήσουν αφού δεν έχουμε την δύναμη να επιβληθούμε χωρίς συμμάχους απέναντι σε όλους, ο κόσμος όμως θα συγχωρέσει μια σκληρή συμφωνία, δίνοντας πίστωση χρόνου και παρέχοντας εμπιστοσύνη. 

Είδε την μάχη, την εκτίμησε και αναμένει την διακυβέρνηση. Από αυτήν θα κρίνει. Και εκεί θα κριθεί και η ίδια η κυβέρνηση. 

Ας μην ψάχνουμε λοιπόν όσα μας χωρίζουν από τους ανθρώπους που κατεβαίνουν σε συγκεντρώσεις που καπελώνονται από πολιτικούς ιδίως της δεξιάς, είτε διαφόρων φανατικών που τρυπώνουν μέσα στον κόσμο όταν τους δίνουμε αιτίες και τους παρέχουμε τις ευκαιρίες. 

Ούτε να αντιπαρατάξουμε άλλο κόσμο απέναντι τους. Τους καθιστούμε σύμβολα έτσι και τους δίνουμε λόγο εκεί που πάνε να ξεχαστούν και να ξεπεραστούν. Και για τον κόσμο άλλωστε είναι κουραστικό να μισεί. Λύσεις περιμένει ο κόσμος. Ακόμα και σε αυτό το πλαίσιο που ξέρει ότι θα είναι δύσκολο.

Είναι πολύ εύκολο να διχάσουμε τον κόσμο σε συνθήκες πόλωσης. 

Ποιος όμως θα κερδίσει από αυτό σύντροφε Αλέξη;

Πόσο άντεξε ο Σαμαράς που δίχαζε; 

Ο Πρωθυπουργός των Ελλήνων είναι ο Πρωθυπουργός των Ελλήνων. 

Και οι Έλληνες, κατά 99%, έχουν κοινά συμφέροντα μεταξύ τους. Ακόμα και αυτοί που βρίσκονται στις διαφορετικές εκδηλώσεις. 

Ποτέ δεν βρέθηκε αυτός που μπορεί να τους αποδείξει ότι υπάρχει ο άνθρωπος που μπορεί να τους ενώσει στη βάση των κοινών συμφερόντων τους.

Ας φανταστούμε όμως πόση δύναμη απορρέει από αυτό! Για όποιον το πετύχει και για την χώρα. 

Εκεί είναι το στοίχημα και όχι στην πόλωση ή στον διχασμό. 

Ο τελευταίος εξυπηρετεί συμφέροντα άλλων. 

Η αριστερά που θέλουμε

Εδώ φαίνεται ότι δημιουργείται μια παρεξήγηση. Σοβαρή.

Με κάθε σεβασμό σε όλους όσους ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ για πρώτη φορά αν και εννοείται ότι η ψήφος όλων έχει την ίδια αξία, άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ κόμμα του 3-4% ήταν, όμως κάποιοι στηρίζαμε την αριστερά γι αυτά που φέρεται ότι πρέσβευε από τότε που ασκούσαμε το δικαίωμα της ψήφου μας.

Διαφοροποιούμασταν επειδή είχαμε το δικαίωμα να θεωρούμε εαυτούς ριζοσπάστες αφού προτείναμε κάποια πράγματα που μας διαφοροποιούσαν από τους θεοκρατικούς συρφετούς και τις πελατειακές νοοτροπίες του εθνικιστικού κράτους.

Ο διαχωρισμός Εκκλησίας-Κράτους ήταν ένα από τα στοιχεία που διαφοροποιούσαν την ριζοσπαστική αριστερά από το υπόλοιπο σινάφι. Η Ελλάδα είναι το μόνο κράτος στο οποίο οι ιερείς είναι κρατικοί υπάλληλοι. Όχι μόνο στη Δύση αλλά ούτε και στην Τουρκία δεν ισχύει αυτό. 

Το φαγοπότι των ΜΚΟ και η θρησκευτική εξουσία που αναδείκνυε πολιτικούς όπως ο Μπαλτάκος, ο Πολύδωρας, ο Νικολόπουλος, ο Ψωμιάδης και άλλους πολλούς, ήταν εναντίον της αισθητικής και της λογικής μας. 

Γιατί βλέπαμε τους κινδύνους του να ρέπουμε στον Οθωμανισμό, στο ραγιαδισμό, στον ωμό βιασμό της ιστορίας με τους μύθους των κρυφών σχολειών και σε όλα αυτά τα παραμύθια που διαμορφώνουν την πολιτική και πολιτισμική αισθητική ενός έθνους 

Πιστεύαμε σε ένα κράτος δικαίου και μία φιλελεύθερη δημοκρατία με τις αρχές του σοσιαλισμού, της κοινωνικής και της οικονομικής δικαιοσύνης που δεν μπορεί να ακκίζεται με το Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια, τους εξορκισμούς και τα φαντάσματα. 

Επίσης, χωρίς να σημαίνει ότι δεν ήμασταν πατριώτες (αυτή η λέξη λανθασμένα φιλοξενεί από τον Παπαδόπουλο μέχρι τον Χριστόδουλο με την αμύθητη περιουσία του και τις άλλες χρηματοδοτούμενες εκκλησιαστικο-θρησκευτικές απάτες με τα κρατικά κονδύλια) δεν ήμασταν γενικά fans των σωμάτων ασφαλείας ή του στρατού. 

Ενώ πατριωτισμός είναι να αγαπάς την πατρίδα σου, εθνικισμός είναι να μισείς τις πατρίδες των άλλων. Αν και δεν είναι θέμα προσωπικό, ο υπογράφων υπηρέτησε ως δόκιμος επειδή αγαπά την πατρίδα του.

Η αισθητική μας διέφερε από την ΥΕΝΕΔ, από τα γυμνάσια του στρατού που έδειχνε η κρατική τηλεόραση επί χούντας για να τονώσει το εθνικιστικό αίσθημα, από τα ΟΥΚ που τραγουδούσαν ότι θα πάρουμε την Πόλη ή τα Ευζωνάκια, από τα βασανιστήρια στα υπόγεια της ΕΣΑ ακόμα και σε εκείνους τους ομοίους τους που αρνήθηκαν να χτυπήσουνε συνέλληνα.

Είμασταν, και είμαστε δηλαδή, τουλάχιστον κάποιοι παραμένουμε, μακριά από όλα αυτά. 

Μακριά από τις γραφικότητες του λαϊκού εθνικισμού που συνήθως φουντώνει σε περιόδους φτώχειας και καταπίεσης για να χρυσώσει το χάπι στα ποίμνια και στο λαουτζίκο που τον σπρώχνει στο να ελπίζει μόνο στα θαύματα ή να καμαρώνει για τον στρατό που υποτίθεται ότι τον προστατεύει από τους φαντασιακούς εχθρούς. 

Δεν είμασταν και δεν είμαστε λάτρεις των αγημάτων, των ευχελαίων και της εθνικιστικής αποκριάς. 

Συγγνώμη αλλά εδώ πρώτη φορά αριστερά, έχουμε προλάβει σε 4 μήνες μόλις σύντροφοι και αφήνω το σύνθετο ζήτημα της διαπραγμάτευσης και της οικονομίας :

Nα προσκυνούν βουλευτές και Υπουργοί περιφερόμενα λείψανα Αγίων σε διάφορες πόλεις, ιερές παντόφλες και λοιπά ιερά κειμήλια κρατική δαπάνη

Να δοξάζουμε τα Άγια Φώτα κρατική δαπάνη που μεταφέρονται με αποκλειστικές πτήσεις σε διάφορες πόλεις και νησιά για να φωτίσουν τα ποίμνια

Να βάζουμε Ευζώνους να χορεύουν αλαμ τουρλουμ στις επετείους σε εθνικές παρελάσεις δίπλα σε κοντοσούβλια και αρνάκια 

Και τώρα βλέπουμε ότι ζητείται ιερέας για την Ελληνική Αστυνομία την οποία απόφαση υπογράφει και ο κ. Μπαλτάς, 

και ότι μετά την συνάντηση του κ. Τσακνή με τον Στρατάρχη και γυμνασμένο Υπουργό Εθνικής Άμυνας που περιφέρεται με τα χιτώνια φορεμένα εν είδη polo μπλουζάκια, ότι αποφασίστηκε να προβάλλεται στην ΕΡΤ εκπομπή για τις Ενοπλες Δυνάμεις! 

Εκπομπή για τις ένοπλες δυνάμεις;! 

Τι έγινε εδώ; 

Tι γίνεται εδώ σύντροφοι; 

Πρώτη φορά αριστερά; 

Επί ΥΕΝΕΔ έδειχναν στρατιωτικά γυμνάσια στην τηλεόραση για να τονώσουν το εθνικό φρόνημα όταν έκαναν φάλαγγα στους αριστερούς στα μπουντρούμια δίπλα στην Μπουμπουλίνας ή όταν ξεπουλούσαν την Κύπρο με το εθνικό φρόνημα ψηλά! 

Η αριστερά δεν είναι μισαλλόδοξη, είναι πρωτίστως ανθρωπιστική, τίμια και ειλικρινής. Δεν μπαίνει σε θιάσους, δεν δίνει παραστάσεις, δεν χαρίζεται. 

Δεν ψηφίσαμε αριστερά για να γίνουμε η χαρά των παπάδων, των ακροδεξιών, για να εξαφανίσουμε το ΛΑΟΣ και να πλαγιοκοπήσουμε τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής. 

Έχετε καταλάβει τι γίνεται; 

Και αν ναι, γίνεται σκόπιμα;  

Αν ισχύει αυτό, τότε ας αφήσουμε την αριστερά και ας μιλήσουμε ανοιχτά για κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας ή εθνικής ενότητας. 

Ο εθνολαϊκισμός όμως που χωρεί; 

Θα την πέσουμε στο Άγιο Πνεύμα και τον στρατό που θα εγγυάται τα σύνορα μας, μαζί με το 7% του ΑΕΠ στις αμυντικές δαπάνες για να συνεχιστεί το πάρτι και με την εκκλησία που δεν θα μετέχει ποτέ στην κρίση;

Γιατί αυτά ξέρετε πάνε μαζί. Είναι το υπόβαθρο για να συνεχίζονται τα ίδια.

Οι εκπομπές με τα στρατιωτικά γυμνάσια και το υψηλό εθνικιστικό φρόνημα συνοδεύονται με τη διατήρηση του 7% του ΑΕΠ σε πολεμικά παιχνίδια και το κατιτίς γύρω από αυτά τα δισεκατομμύρια. 

Η εκκλησία θα πληρώσει ποτέ; Ή μόνο θα μας ευλογεί με τα συσσίτια που προσφέρουν οι πολίτες και χρηματοδοτεί και η Ευρωπαϊκή Ένωση με 17 εκατομμύρια το χρόνο;  

Και εν πάση περιπτώσει ποιο μοντέλο θα περάσουμε στα Ελληνόπουλα; 

Ότι θα εγγυάται την φτώχεια μας η Θεοτόκος και ο στρατός; 

Σοβαρά τώρα; 

Αυτό είναι ριζοσπαστική αριστερά; 

Γιατί το ζορίζουμε πολύ αριστερά το τιμόνι σύντροφοι και μετά τις 180 μοίρες πάει δεξιά. 

Ή καταντά αστείο, αν όχι θλιβερό. 

Οι σύντροφοι στα Υπουργεία ή στη Βουλή θα μιλήσουν; 

Γιατί αυτά έχουν κλιμάκωση και βλέπουμε ότι συνεχίζονται. 

Μπορούμε να το ρίξουμε στα αγήματα, τις παρελάσεις, τα ευχέλαια και τις ευλογίες για να διασκεδάσουμε την φτώχεια μας. 

Ούτε ο Θεός θα μας βοηθήσει, ούτε η Θεία Χάρη, ούτε ο στρατός.

Να είστε σίγουροι! 

Η πολιτισμική υπανάπτυξη άλλωστε συνοδεύει και την οικονομική φτώχεια. 

Πάνε μαζί.  Ή δεν το έχουμε καταλάβει τόσα χρόνια; 

Αντί γι αυτά μπορούμε να φτιάξουμε το κράτος και την οικονομία, ακόμα και μέσα στα μνημόνια αν έχουμε σωστές προτεραιότητες και σχέδιο, για να βγούμε κάποτε από αυτά. 

Πάρτε το αλλιώς λοιπόν. 

Δεν θα βγει σε καλό.

Η αριστερά που θέλουμε είναι η αριστερά της προόδου, της κοινωνικής ισότητας και της ευημερίας, η αριστερά που πρεσβεύει ο Τσίπρας.

Αυτή την αριστερά ψηφίσαμε και αυτήν οφείλετε να μας δώσετε.

Όλα τα άλλα είναι κάλπικα.

Δεν θα αντέξουν. 

Συνταξιοδοτικό: Kόκκινες γραμμές, διέξοδοι και αδιέξοδα

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στις διαπραγματεύσεις είναι η επίλυση του συνταξιοδοτικού. (Greek Pension Mess shows there's no way easy out of impass) Είναι μακράν το δυσκολότερο πρόβλημα που έχει να επιλύσει η χώρα. Συνδέεται με το μέλλον των επόμενων γενεών και με τη βιωσιμότητα της τύχης της χώρας σήμερα.

Η Ελλάδα μέχρι σήμερα κατέβαλε το 9% του ΑΕΠ της σε συντάξεις (το ΔΝΤ θεωρεί ότι το ποσοστό είναι 10%). Ο μέσος όρος στην Ευρώπη είναι περίπου 2.5%. Η Γερμανία που είναι ένα εύρωστο οικονομικά κράτος καταβάλλει το 3% του ΑΕΠ της σε συντάξεις. (ΔΝΤ v. Eλλάδα: Η αλήθεια για τις συντάξεις)

Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Εργασίας το 2013 υπάρχουν 2.704.295 συνταξιούχοι, οι οποίοι παίρνουν κάθε μήνα 2,3 δισ. ευρώ σε συντάξεις. Από αυτούς οι 756.447, δηλαδή το 28%, είναι κάτω των 65 ετών. 

Το χειρότερο όμως είναι το γεγονός ότι αυτό το 28% που περιλαμβάνει συνταξιούχους από 39 (!) μέχρι 64 ετών χωρίς ειδικότερα στοιχεία για την ηλικιακή διαστρωμάτωση, παίρνει 754 εκατομμύρια τον μήνα, που αντιπροσωπεύουν το 32,7% των μηνιαίων συντάξεων. Δηλαδή το κράτος πληρώνει κάτι περισσότερο από 9 δισεκατομμύρια τον χρόνο για πρόωρες συντάξεις, περίπου 1 δισ. κάθε μήνα!  

Tα νούμερα αυτά έχουν αυξήθηκαν από το 2013 και αυξάνονται σήμερα ακόμα περισσότερο με τις πρόωρες συντάξεις που θεμελιώνονται. Σε απόλυτα νούμερα η χώρα χρειάζεται περίπου 27 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως για την καταβολή των συντάξεων. Πρέπει να αναλογιστούμε με σοβαρότητα τα νούμερα. 

Το 10% του ΑΕΠ μας καταβάλλεται σε συντάξεις. Αυτό δεν το δανειζόμαστε. Το δάνειο χρηματοδοτεί τα χρέη. Αυτό το καλύπτουμε εμείς. Όλοι μας. Το να μην θιγούν όμως τα θεμελιωμένα συνταξιοδοτικά δικαιώματα είναι κόκκινη γραμμή μας. Και δημιουργεί θέματα...

Ο Ρέντσι ανέφερε πως η Ιταλία δεν έχει καμία διάθεση να δανείσει την Ελλάδα για να συνεχίσει να υποστηρίζει ένα πιο πλουσιοπάροχο συνταξιοδοτικό πρόγραμμα από ότι διαθέτει η ίδια. Πολλοί λένε το ίδιο με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Καμία χώρα δεν καταβάλλει το 10% του ΑΕΠ της σε συντάξεις.

Το ΣτΕ μάλιστα πήγε ακόμα παραπέρα. Έκρινε πρόσφατα αντισυνταγματικές τις περικοπές των συντάξεων από το 2012. Επιβάλλει να επιστρέψουμε στο προηγούμενο καθεστώς των 1.500 και των 2.000 ευρώ μηνιαίων συντάξεων συμπεριλαμβανομένων των πρόωρων και των εφάπαξ των 70.000 ευρώ. Κουβέιτ!

Σε κάθε περίπτωση πιο ακριβώς είναι άραγε το όραμα μας ακόμα και αν έβγαιναν τα νούμερα; Να γίνουμε ένα έθνος συνταξιούχων;

Να εργάζονται οι 25αρηδες για να στηρίζουν τους 50αρηδες που θα γυρνούν στα καφενεία σε μία χώρα με ανθρωπιστική κρίση παίρνοντας ενάμιση χιλιάρικο το μήνα; 

Πως θα αποκαταστήσουμε τα 400 ευρώ των χαμηλών συντάξεων, του παππού και της γιαγιάς μας, όταν προσθέτουμε και άλλα δημόσια βάρη στις πρόωρες συντάξεις που κοστίζουν ήδη 9 δισ. ετησίως, για κάθε χρόνο, όλα τα επόμενα χρόνια;

Χρωστάει κάτι η γενιά μου, η γενιά των 40αρηδων στους σημερινούς 55αρηδες και πρέπει να τους πληρώνουμε από τώρα και για καμιά 20 χρόνια; Δεν μας εξηγήθηκε αυτό. Και από πότε έγινε κόκκινη γραμμή της αριστεράς η θυσία των 30αρηδων για τους πρόωρους συνταξιούχους; 

Το χρήμα δημιουργείται από την παραγωγική οικονομία. Από την γεωργία, την κτηνοτροφία, την μεταποίηση, από ότι παράγεται στη χώρα με κάποια προστιθέμενη αξία. Από τις εξαγωγικές εταιρείες σε όλους τους κλάδους, το εμπόριο και βέβαια από τον τουρισμό. 

Ο δικηγόρος, ο ιατρός, ο εστιάτορας, ο μηχανικός και πολλά ελεύθερα επαγγέλματα δεν δημιουργούν πλούτο. Παρέχουν βέβαια αναγκαίες υπηρεσίες σε μία οικονομία και λειτουργούν ως πολλαπλασιαστές του χρήματος που κυκλοφορεί αλλά δεν δημιουργούν πλούτο.

Οι δε κρατήσεις στο δημόσιο είναι πλασματικές (1 δισεκατομμύριο ετήσια αμοιβή δημοσίου υπαλλήλου με 1 δισεκατομμύριο κρατήσεις σημαίνει 0 ευρώ για τον υπάλληλο αλλά και για το κράτος στα ταμεία του)

Τα 27 δισ. ετησίως λοιπόν για τις καταβαλλόμενες συντάξεις περιλαμβανομένων των πρόωρων πρέπει να δημιουργηθούν από την παραγωγική οικονομία. Μπορούν να χρηματοδοτηθούν από την πραγματική οικονομία δεδομένου ότι τα ταμεία καταληστεύθηκαν και δεν έχουν πλέον πόρους;

Όχι. 

Για να καταβάλλεται μία σύνταξη ενός πλήρως συνταξιοδοτούμενου πρέπει να προσφέρονται κρατήσεις ισόποσες τριών και τεσσάρων εργαζόμενων από την πραγματική οικονομία.

Πόσοι έχουν τέτοιους μισθούς ή σταθερά εισοδήματα σήμερα;

Για έναν πρόωρα συνταξιοδοτούμενο χρειαζόμαστε τις κρατήσεις δύο εργαζομένων των 500 ευρώ.

Και το επίδομα ανεργίας θέλει τις κρατήσεις ακόμα ενός εργαζόμενου.

Τα νούμερα δεν βγαίνουν. Δεν γίνεται ένας να καλύπτει τα έξοδα τριών και τεσσάρων ανθρώπων.

Και επειδή δεν βγαίνουν ξεκινούν τα ισοδύναμα των φόρων. Τα οποία διαχέονται σε όλους ανεξαιρέτως. ΕΝΦΙΑ, έκτακτη αλληλεγγύη, κατακόρυφη αύξηση του ΦΠΑ σε όλα τα βασικά είδη. Ακόμα και στους ανέργους! 

Στα μακαρόνια, στο γάλα, στο ρύζι, στην τυρόπιτα, στον τουρισμό που έπρεπε να έχει το μικρότερο ΦΠΑ ώστε να προσελκύσει τους πολίτες όλους του κόσμου να επισκεφθούν την χώρα μας δεδομένης της απίστευτης ομορφιάς.

Με ΦΠΑ όμως ενισχυμένο στον τουρισμό που μπορεί να αγγίξει και το 23% όπως διαβάζουμε, όταν τα άλλα κράτη έχουν 9% στον ίδιο τομέα και οδηγούν σε δραματική απώλεια του ανταγωνιστικού μας πλεονεκτήματος.

Είναι κοινωνική πολιτική αυτό; Ή προσφέρει αναπτυξιακή διέξοδο;

Να εργαστούμε και να προσφέρουμε από το υστέρημα μας για τις συντάξεις των παππούδων και των γιαγιάδων μας, ναι! Να προσφέρουμε σε αυτούς την ελάχιστη αξιοπρέπεια που δικαιούνται στα γεράματα τους.

Να εργαζόμαστε όμως για τους πρόωρους συνταξιούχους όχι. Να θυσιάσουμε τη νέα γενιά για να πληρώνονται πρόωρα αυτοί που ανήκουν ιδίως στα ''ευγενή'' ταμεία, και ανεξαρτήτως υπαγωγής ταμείων, αυτοί οι οποίοι ακόμα μπορούν να προσφέρουν, είναι ακόμα νέοι, και πρέπει να εισφέρουν στην κρίση, όχι.

Ούτε αριστερό είναι, ούτε λογικό. Φαύλο είναι. Και θυμίζει ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο σύστημα δηλαδή που υπηρέτησε με ζήλο και η Νέα Δημοκρατία.

Να μπουν εισοδηματικά κριτήρια.  Να σώσουμε τους νέους, να τονώσουμε την παραγωγή, να δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας.

Όσοι λαμβάνουν μηνιαίως από διάφορες πηγές εισοδήματα άνω των 1500 ευρώ, ίσως και λιγότερα σήμερα, μπορούν να είναι ευτυχείς. Δεν χρειάζεται να κάνουν δυστυχείς τους υπόλοιπους.

Αυτοί οι οποίοι έχουν πλούτο, και αυτό ελέγχεται και διαπιστώνεται (Ε9, τραπεζικές καταθέσεις) δεν υπάρχει κανένας λόγος να επιβαρύνονται από τις εισφορές μιας νέας γενιάς που παλεύει για να επιβιώσει και είναι στα όρια της απόγνωσης.

Ούτε γίνεται να ξεπουλάμε λιμάνια και αεροδρόμια για να καλύπτουμε το κόστος 27 δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως.

Να ελεγχθεί το τι έχουν πραγματικά καταβάλλει αυτοί που συνταξιοδοτούνται στο κράτος και όχι πλασματικά. Σε όλες τις συντάξεις και στις πρόωρες, πολλαπλές και υψηλές.

Όσοι θέλουν, αν και αυτάρκεις οικονομικά να συνταξιοδοτηθούν σήμερα πρόωρα οπωσδήποτε, ας λάβουν τα χρήματα της σύνταξης στα 65 τους. Να επιβαρύνουμε τότε τα ταμεία και τους νέους, όπως ισχύει σε κράτη όπως η Γερμανία ή η Αμερική.

Η ριζοσπαστική αριστερά οφείλει να βρει λύσεις. Ακόμα και σε αυτό το πλαίσιο. Ας τολμήσει να κάνει την διαφορά και ας δώσει ένα τέρμα στις φαυλότητες και τα αδιέξοδα. Χρειαζόμαστε χρήματα που πρέπει να κατευθυνθούν στοχευμένα στην πραγματική οικονομία για να δημιουργήσουν πλούτο.

Έτσι καταπολεμείται η κρίση. Όχι σε συντάξεις 55αρηδων που θα αφαιμάξουν τους νέους.

Λέμε ότι θα αναδιανείμουμε τα βάρη. Οι λίγοι και οι πιο ισχυροί για τους πολλούς και τους πιο αδυνάτους. Όχι το αντίστροφο.

Δικαιοσύνη. Κοινωνική και οικονομική.

Τολμήστε. 

Με γραβάτα

Η σταθερότητα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος είναι μία υπόθεση που δεν αφορά μόνο τρισ. αλλά και άλλα πολλά. Υπερβαίνει βέβαια όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και την Γερμανία και την ΕΕ.

Πίσω από τις λέξεις και τις επίσημες διαρροές ή ανακοινώσεις, η μία μεγάλη δύναμη που οφείλει να προστατέψει την ισορροπία, υποβάθμισε ταυτόχρονα την μεγαλύτερη γερμανική τράπεζα, δύο μεγάλες ευρωπαϊκές και την ελληνική οικονομία.

Φανέρωσε μέσα σε λίγες ώρες ότι μετά από μήνες ενός κυνικού πολιτικού παιχνιδιού το χρονικό σημείο για την συμφωνία είχε φτάσει πλέον στο παρά 1.

Ο Τσίπρας άντεξε μέχρι το τέλος παρά τις υστερίες και τις μικρότητες πολλών στο εσωτερικό, εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ, που απλά φλυαρούσαν ακατάσχετα. Θα δρέψει βέβαια τους καρπούς του τα επόμενα χρόνια.

Η συμφωνία δεν θα είναι με ρόδα και θα έχει πολλά αγκάθια για τον απελπιστικά αδύνατο. Η χώρα όμως στέκεται και κερδίζει τον χρόνο για τις μεγάλες μάχες που είναι μπροστά της.

Η συμφωνία ήταν η μόνη λύση αλλά είναι η αρχή. Ασφαλώς και η συνέχεια θα είναι δύσκολη αλλά και ενδιαφέρουσα. 

Κι ο Αλέξης θα φορέσει -μάλλον- γραβάτα! 

1,2,3 πολλές Αριστερές

Η αριστερά της ευθύνης. Η αριστερά της ανατροπής.
Η αριστερά της συμφωνίας. Η αριστερά της ρήξης.

Η αριστερά του ευρώ.
Η αριστερά της δραχμής.

Η αριστερά που τα βρήκε με τους εταίρους.
Η αριστερά που ξεπουλήθηκε στους δανειστές.

Η αντιμνημονιακή αριστερά που θα εφαρμόσει μνημόνια.

Η αριστερά που διαπραγματεύεται 4 μήνες στο χείλος του γκρεμού για να μην εφαρμόσει μνημόνια αλλά λαϊκίζει.

Με σχέδιο;

Άλλοι λεν χωρίς σχέδιο. Πρόχειρα.
Άλλοι λεν με σχέδιο που δεν τους αρέσει γιατί μας οδηγεί στα βράχια.
Άλλοι λεν με σχέδιο που επίσης δεν τους αρέσει γιατί δεν μας οδηγεί στα βράχια αλλά στην υποταγή.

Η αριστερά των εξεταστικών του χρέους αλλά και των εξεταστικών απέναντι στα ίδια τα προτεινόμενα στελέχη της για την ΕΡΤ.

Η αριστερά της δημοκρατίας που όμως αρχίζει να ακκίζεται με τις ανακρίσεις ειδικού τύπου όταν γίνονται εναντίον των άλλων ή των μπάτσων ή ακόμα και των δικών μας που δεν γουστάρουμε.

Η αριστερά που διαδηλώνει για το ιερό δικαίωμα της κατάληψης 10 ανθρώπων που ακυρώνουν την λειτουργία του μεγαλύτερου πανεπιστημίου της χώρας αλλά πρέπει να παρακολουθεί αμέτοχη αφού η αριστερά δεν επεμβαίνει αλλιώς δεν είναι αριστερά.

Μπορούμε να συνεχίσουμε να γράφουμε για τις άπειρες μορφές και εκδοχές της αριστεράς όπως την θέλει ή την φαντάζεται ο καθένας. Αριστερός ή μη.

Άλλωστε η έννοια του αριστερού έγινε σύνθημα κι αυτή.

Και σύμφωνα με τα κριτήρια των ίδιων των αριστερών άλλοι θεωρούνται αριστεροί και άλλοι όχι αριστεροί. Ή λίγο αριστεροί. Ή ύποπτα αριστεροί.

Ο Σταθάκης για παράδειγμα. Υπουργός Ανάπτυξης. 30 χρόνια στην αριστερά αλλά δεν θεωρείται αριστερός.

Άλλους δεν τους δέχεται η αριστερά στην αριστερά αφού δεν ήταν μαζί της από παλιά. Άλλους τους δέχεται όμως όπως την Πρόεδρο της Βουλής που ήρθε μόλις πριν 3 χρόνια στις τάξεις της αλλά τα χώνει με παλμό.

Ποια αριστερά λοιπόν;
Υπάρχουν πολλές αριστερές.
Πάρα πολλές.

Την ώρα που γράφεται η συμφωνία που πολιτικά θα ανακοινωθεί όταν ξεκαθαρίσουν εντελώς και κάποια αμφισβητούμενα σημεία τις επόμενες ημέρες, κάποια αριστερά θα είναι στα κάγκελα, κάποια άλλη θα ζητά εξηγήσεις και θα φωνάζει, κάποια άλλη αριστερά θα ανακουφίζεται κ.ο.κ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εγκολπώνει όλες τις αριστερές τάσεις και απόψεις. Έχει στις τάξεις του και στην κυβέρνηση του τα περισσότερα στελέχη της αριστεράς στην Ελλάδα. 

Στους Υπουργούς του, στην Κοινοβουλευτική του ομάδα, στην Κεντρική Επιτροπή του, στην Πολιτική του Γραμματεία, στο κόμμα, στα μέλη του. Αυτή είναι η αριστερά κατά κύριο λόγο στην Ελλάδα. Και βέβαια ήταν και παραμένει μικρή ποσοστιαία στο σύνολο του πληθυσμού. Αυτό δεν είναι κακό είναι όμως πραγματικότητα. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως πλέον είναι κυβέρνηση των Ελλήνων. Και είναι κυβέρνηση επειδή ανοίχτηκε πέρα από την αριστερά. Και είναι καλό να παραμείνει κυβέρνηση των Ελλήνων εφόσον καταφέρει κάτι καλύτερο από τους προηγούμενους. Αυτό θα είναι το μέτρο για τους Έλληνες και την χώρα συνολικά.

Κανένα αριστερόμετρο δεν θα μπει στη διαδικασία κρίσης του μέσου Έλληνα για τι κατάφερε η χώρα σε σχέση με το Μάρξ και τον σοσιαλισμό. Δεν τον ενδιαφέρει και δεν είναι αυτό το πρόβλημα του.

Η έννοια της αριστεράς είναι πλέον κουρασμένη από τις τόσες ερμηνείες γι αυτήν. Ούτε χρειάζονται τόσοι αριστεροί προσδιορισμοί. Για όποιον είναι σημάδι τιμής άλλωστε η αριστερή ιδεολογία έχει 1000 τρόπους να το εκφράσει. Εντός και εκτός κομμάτων, εντός και εκτός κινημάτων, σαν τρόπο ζωής, έκφρασης και πολιτικοποιημένης συμπεριφοράς καθημερινά. 

Η αριστερά θα υπερβεί τον εαυτό της και θα πετύχει ιστορικά αν ανοιχτεί σε όλες τις υγιείς δυνάμεις και τους άξιους ανθρώπους της χώρας, τελείως ακομμάτιστα και ακομπλεξάριστα, αν αδιαφορήσει για τα ρουσφέτια και αν συζητήσει με όλους αυτούς που πραγματικά επιζητούν τις μεταρρυθμίσεις και αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος.

Και αν αρχίσει να μιλά λιγότερο γι αυτήν και περισσότερο για τα προβλήματα που έχει να επιλύσει. Είναι αμέτρητα και αυτό πρέπει να είναι το πεδίο των μαχών της. 

Μισείτε αλλήλους

Τώρα που η συμφωνία πλησιάζει πολύς κόσμος ήδη αναζητά αν θα είναι μια καλή ή κακή συμφωνία. Η κρίσιμη πλειονότητα των Ελλήνων βέβαια θα αποτιμήσει την κατάσταση πολιτικά και θα κρίνει την κυβέρνηση ψύχραιμα. 

Αν και θα υπάρχουν κάθε είδους προσεγγίσεις και κριτικές για την πολιτική αποτίμησης της διαπραγμάτευσης και της συμφωνίας, για μία κατηγορία ανθρώπων όμως τα πράγματα θα είναι ξεκάθαρα. 

Για τους λάτρεις του διαχωρισμού μνημονίων-αντιμνημονίων ή αλλιώς για τους πιστούς politically correct υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ και της αριστεράς, τα πράγματα θα είναι ξεκάθαρα. Θα είναι κατά πλειοψηφία αρνητικοί. Σε αυτό βέβαια έχει μερίδιο ευθύνης και η ίδια η ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ.

Τι λέει η συμφωνία, που είμασταν πριν, που βρισκόμαστε τώρα, τι είχε υπογραφεί να ισχύει σήμερα και τι θα ισχύσει τελικά μετά από 4 μηνες διαπραγματεύσεων και τι μπορούμε να κάνουμε στο μέλλον που είναι και η ουσία θα παίζει προφανώς μικρότερο ρόλο. 

Ο politically correct πιστός του ΣΥΡΙΖΑ και της αριστεράς, αν υπογράψει και ο ΣΥΡΙΖΑ συμφωνία επειδή είχαν υπογράψει και οι προηγούμενοι, θα δυσκολεύεται να διαφοροποιείται από τους μισητούς αντιπάλους. Είναι ιδίως συμβολικό το ζήτημα.

Γεγονός είναι βέβαια ότι στην Ελλάδα συνηθίζουμε να διχαζόμαστε. Γι αυτό και στην πολιτική ζωή της χώρας κυριαρχούν αυτοί που φωνάζουν περισσότερο. 

Ο Άδωνις και η Ζωή συγκεντρώνουν τις πιο παθιασμένες μορφές λατρείας και μίσους ένθεν κακείθεν. Αναλόγως της επικαιρότητας βέβαια προστίθενται κατά καιρούς και άλλα ονόματα σε αυτή τη λίστα. 

Αυτό όμως είναι μια μορφή λαϊκισμού και καλλιέργειας μίσους μέσα στην οποία κυρίαρχα πρόσωπα είναι αυτά που φωνάζουν περισσότερο. Και τούτο διότι αποτελούν ταυτόχρονα τους πιο θερμούς υποστηρικτές και τους πιο μισητούς αντιπάλους για κάθε πλευρά. 

Έτσι, ο politically correct πιστός του ΣΥΡΙΖΑ ή αριστερός θα προτιμά να βλέπει αυτούς που τα χώνουν στους εχτρούς, στους μπάτσους, στους αλλότριους, βρίζοντας σταθερά όχι μόνο τον Άδωνι, τον Τζήμερο, τον Κυριάκο αλλά και κάποιους εισοδιστές όπως τον Πανούση που χαλάν την πιάτσα.  

Από την άλλη πλευρά το μπλόκ των ''εκσυγχρονιστών'' θα βρίζει την αριστεία, τον Μπαλτά, τους αιώνιους φοιτητές όπως τον Ψαριανό που όμως τους εκφράζει, τον ψεκασμένο Βαρουφάκη ή τον Τσόμσκυ.

Θα εκφράσει τον θαυμασμό του για τον Στουρνάρη που κονομάει στις πλάτες τους χωρίς να έχει ψηφιστεί καν ή τον Γερούν από τον οποίο ζητούν να κρατήσει γερά στις διαπραγματεύσεις εναντίον της χώρας και να τραβήξει την πρίζα για την Ελλάδα. 

Οι μεν θα δουν όλες τις εκπομπές των μισητών δημοσιογράφων ψυχαναγκαστικά αφού πρέπει να τις δουν, για να θυμώσουν, να τα χώσουν, να μισήσουν κι άλλο. Θα δουν Mega, ΣΚΑΙ, Μπόγδανο, Πρετεντέρη και κάθε λογής δημοσιογραφική υποκουλτούρα συντελώντας βέβαια στην δημοσιότητα αυτής. Θα κάνουν print screen κάθε τσιτάτο του εχθρού, θα το αναπαράξουν για να ευχηθούν ψόφους και άλλα παρόμοια.

Θα αναρτήσουν την χιλιοστή κοινοτοπία του κάθε Μανδραβέλη ή Παπαχελά, θα βρίσουν για εκατομμυριοστή φορά τον -κάθε είδους- Άδωνι χωρίς να καταλαβαίνουν ότι έτσι παίζουν το παιχνίδι του και τον θεμελιώνουν στον ίδιο τον πολιτικό βίο αφού αυξάνουν την αποδοχή του και εν γένει θα αναλώσουν τον χρόνο τους με μηδαμινή δημιουργικότητα, σε φτηνές αντιπαραθέσεις και τσιτάτα για το πόσο αξιοθρήνητοι είναι οι άλλοι. 

Και οι άλλοι θα διαβάσουν Αυγή την οποία σιχαίνονται για να βρουν κάνα άρθρο και να υποστηρίξουν τις δικές τους εμμονές απέναντι στους ψεκαζμένους, θα κοροϊδέψουν τον Λαφαζάνη, τη Βόρειο Κορέα με την οποία η Ελλάδα έμοιαζε ολοένα και περισσότερο σταδιακά τα τελευταία χρόνια, θα βρίσουν την Ζωή για τις ανακριτικές της μεθόδους που όμως ενθουσιάζουν τους αντιπάλους της αφού τις μισούν οι άλλοι αντίπαλοι κοκ. 

Πολλή κόπωση για το τίποτα, διχασμός και εξιλέωση σε ένα γαϊτανάκι που δεν τελειώνει ποτέ. Προσδιοριζόμαστε ετεροκαθοριζόμενοι. Ο φανατισμός άλλωστε έχει κοινές πρακτικές και γνωρίσματα ανεξαρτήτως της πλευράς από την οποία προέρχεται. Κάθε ουσία όμως είναι μακριά από αυτά.

Το ζητούμενο είναι οι λύσεις στα προβλήματα. Από εκεί θα κριθεί και η κυβέρνηση. Αντί να βρίζουμε μπορούμε να συνεισφέρουμε σε επιχειρήματα, ιδέες και γόνιμες προσπάθειες. Όποιος θέλει να συνεισφέρει σε κάτι δεν δαπανά τόσο μίσος αυτιστικά επί 5 χρόνια στα οποία μπορούν να προστεθούν άλλα τόσα κι άλλα τόσα.  

Το να επιβεβαιωθείς έναντι των κάθε φορά άλλων ψεκασμένων είναι αδιάφορο για τα προβλήματα της χώρας. Είναι μία ανούσια μάχη που δεν τελειώνει ούτε και κερδίζεται ποτέ. 

Ο κόσμος άλλωστε λύσεις περιμένει. Απέρριψε πρόσφατα όχι μόνο το ΝΔΣΟΚ αλλά και την ρητορική του μίσους. Ακολούθησε τον Τσίπρα ιδίως και τον ΣΥΡΙΖΑ δευτερευόντως επειδή συνέθεσαν. Όχι επειδή έβριζαν. Η θεσμική αποκατάσταση βέβαια είναι διαφορετική από τον κανιβαλισμό και την ανθρωποφαγία. 

Που να καταλάβουν όμως οι κάθε είδους πιστοί ''politically correct'' ότι όλοι, όχι μόνο οι μισητοί εχθροί τους αλλά και οι ίδιοι που αναλώνονται στο να μισούν, σε λίγο ίσως ξεπεραστούν από την ίδια την πραγματικότητα, αν η Ελλάδα προχωρήσει; 

Που να καταλάβουν ότι όλοι αυτοί είναι στις άλλες πλευρές του ίδιου νομίσματος που ανήκουν όμως στο ίδιο ποσοστό του 99% που ακόμα εκμεταλλεύεται το 1%;

Μπορούν;