Η απάντηση στο Ισλαμικό κράτος

Το Ισλαμικό κράτος έχει τα χαρακτηριστικά ενός πολύμορφου λαϊκού κινήματος που τρέφεται από την αποτυχία και την διαφθορά των εγκατεστημένων κυβερνήσεων στον αραβικό κόσμο.

Ενισχύεται σταθερά επίσης από την φτώχεια που πλήττει ιδίως τις χώρες χωρίς σταθερή κυβέρνηση στην περιοχή (Ιράκ, Συρία, Λίβανο).

Παράλληλα έχει συμμάχους και κράτη που του προσφέρουν διευκολύνσεις ή και ασυλία στην ευρύτερη περιοχή όπως στην Τουρκία ή την Ιορδανία. 

Το μόρφωμα αυτό δημιουργήθηκε από το Δυτικό κόσμο μετά τον πόλεμο του κόλπου για να ενώσει τον αραβικό πληθυσμό κόσμο κατά του Σαντάμ Χουσεϊν όταν ο τελευταίος θεωρείτο ο βασικός εχθρός της Δύσης.

Είναι αμφίβολο αν αντιμετωπίζεται στρατιωτικά. Χρειάζεται μάλλον ενιαίο και επεξεργασμένο σχέδιο μη στρατιωτικό αλλά πολιτικό. 

Οι βομβαρδισμοί μπορεί να πλήξουν εγκαταστάσεις του αλλά δεν μπορούν να το περιορίσουν ουσιαστικά. Δρα διακρατικά και υπερεθνικά με αυτόνομους πυρήνες και στα Αραβικά κράτη και στην Ευρώπη αλλά και στις ΗΠΑ, δηλαδή τουλάχιστον σε 3 ηπείρους. 

Παράλληλα διαθέτει ισχυρό λαϊκό έρεισμα.

Αυτό καταργεί τη δυνατότητα επίγειας στρατιωτικής επέμβασης εναντίον του. Αυτή η πρακτική είναι αδύνατη όταν ο αντίπαλος έχει ικανότητα διείσδυσης σε πολλαπλά κράτη και περιοχές, με τον κόσμο να είναι πρόθυμος να συνεργαστεί και να βοηθήσει.

Στρατιωτική επέμβαση εναντίον του εξάλλου θα ενισχύσει το μίσος, τους μάρτυρες και τον εξτρεμισμό θα τροφοτήσει  δηλαδή τις αιτίες που οδηγούν τον αραβικό κόσμο σε αυτό. 

Το σημαντικό στοιχείο όμως για την κατανόηση του ΙΚ είναι ότι πλέον έχει οικονομική δύναμη, τράπεζες ελεγχόμενες, ικανότητα του εμπορεύεσθαι και μπορεί να θρέφει δεκάδες χιλιάδες εξαθλιωμένο κόσμο σε πολλά κράτη στις αραβικές χώρες.

Για να περιοριστεί αυτό το μόρφωμα θα πρέπει ο Αραβικος κόσμος να αντιληφθεί ότι τα πλεονεκτήματα μιας φιλελεύθερης δημοκρατίας είναι περισσότερα από ένα καθεστώς φεουδαρχικού φονταμελιστικού κράτους είτε στρατιωτικών κοσμικών δικτατοριών όπως του Άσαντ, του Χουσεϊν, του Καντάφι. 

Το όπλο είναι λοιπόν ο πολιτισμός και η εγκαθίδρυση άλλων μοντέλων στον αραβικό κόσμο που μπορούν να αυξήσουν την οικονομική ευρωστία και την πολιτική ελευθερία.

Χρειάζεται και χρήμα όμως που θα διοχετευτεί στοχευμένα στον κόσμο όπου αυτό είναι δυνατό όπως π.χ. στην Αίγυπτο ή στην Τυνησία.

Η ενίσχυση του βιοτικού επιπέδου θα περιορίσει τους ΄΄μάρτυρες΄΄ που θα αποφασίσουν να αφοσιωθούν σε ένα αδιέξοδο. Η ομαλότητα στην οικονομική δραστηριότητα και οι ευοίωνες προοπτικές στις ζωές των ανθρώπων θα τους απομακρύνουν από τον εξτρεμισμό. 

Η Δύση θα πρέπει να ενισχύσει οικονομικά τις αραβικές χώρες στις οποίες η φτώχεια εξαπλώνεται αφού η φτώχεια είναι σύμμαχος του εξτρεμισμού.

Παράλληλα, η Ευρώπη στο εσωτερικό της, δεν θα πρέπει να περιορίσει τον μουσουλμανικό κόσμο, οικονομικά και κοινωνικά, αφού αυτό θα επιφέρει αντίστροφα αποτελέσματα. Ο έλεγχος πρέπει να είναι διακριτικός και αποτελεσματικός όταν απειλείται η δημόσια ασφάλεια.

Το μόρφωμα του Ισλαμικού κράτους μπορεί να περιοριστεί μόνο από τον κόσμο του Ισλάμ. Η διείσδυση του στον κόσμο είναι το τεράστιο πλεονέκτημα του αλλά και η αδυναμία του.

Το ΙΚ αναπλήρωσε ένα κενό που δημιουργήθηκε στο Ισλάμ μετά την πτώση καθεστώτων. Το έκανε μεθοδικά και σε βάθος χρόνου. Μεθοδικά και σε βάθος χρόνου θα πρέπει να μετατραπούν οι συνθήκες που ευνόησαν την γέννηση του.

Ο πολιτισμός, οι υγιείς δημοκρατίες, η οικονομική ομαλότητα και η πολιτική ελευθερία στον κόσμο που βιώνει τα αδιέξοδα και στρέφεται στο ΙΚ για να επιβιώσει είναι η απάντηση. 

Μπογδανο-Ανθρωπάκια

Ο Νικολόπουλος υπερασπιζόταν στο δικαστήριο τον δολοφόνο Καλαμπόκα για να δείξει ότι θα είναι πάντα κοντά στον κομματικό κόσμο της ΝΔ ακόμα και όταν δολοφονεί. Απέδειξε τότε, εκτός των άλλων, ότι είναι ακροδεξιός και σκατόχυψος.

Ο Μπογδάνος βλέπω συμπαρίσταται στον Ρουπακιά στη ζώνη του θεάματος. Δεν είναι βέβαια ούτε φασίστας ουτε σκατόψυχος.

Ανθρωπάκι είναι που ανήκει στη νέα γενιά των απολιτίκ δημοσιογράφων. Αυτών που προσπαθούν να κάνουν τον έξυπνο, έχοντας πλήρη επίγνωση της επαγγελματικής μετριότητας τους και ξέροντας ότι μόνο αν προκαλούν θα διατηρείται το όνομα τους στην επικαιρότητα. Γι αυτό κάνουν αυτό που ξέρουν. Προκαλούν.

Δυστυχώς η Ελλάδα έχει ελάχιστους σοβαρούς δημοσιογράφους που βρίσκονται εκτός τηλεόρασης και δεν αφορούν τον πολύ κόσμο. Παλιά όμως ο κόσμος έβλεπε από την τηλεόραση ας πούμε τον Φρέντυ Γερμανό.

Ίσως το μεγαλύτερο δεινό του πολιτισμού της αρπαχτής και του ευρωπαϊκού πιθηκισμού που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια με τις πόρσε και τα μπουζούκια ηταν ο θάνατος της σοβαρής δημοσιογραφίας. Επιτελούσε έναν κοινωνικά παιδευτικό ρόλο κάποτε η δημοσιογραφία σύμφωνα και με τον προορισμό της.

Οι σοβαροί δημοσιογράφοι όμως δεν είχαν τα τελευταία χρόνια και δεν έχουν χώρο ακόμα και στέγη στα κατεστημένα μίντια για να επικοινωνήσουν με τον κόσμο. Όπως το είχαν αναλάβει αυτό παλαιότερα οι κάθε λογής Κωστόπουλοι τώρα το αναλαμβάνουν οι κάθε λογής Μπογδάνοι.

Ανθρωπάκια δηλαδή.

Να πιστέψει και πάλι ο κόσμος στην πολιτική

Υπάρχει πλέον για πρώτη φορά, μετά από χρόνια, μια αίσθηση ηρεμίας και αποδοχής στην κοινωνία γύρω από την κυβερνησιμότητα στη χώρα. Το συναίσθημα αυτό επικρατεί για πρώτη φορά από το 2010 και μετά.

Έχει δε ιδιαίτερη πολιτική σημασία αφού επιτρέπει στην κυβέρνηση να νομοθετήσει και να ασκήσει τις πολιτικές της στρατηγικές χωρίς εκλογική πίεση. Συνεπώς, πιο ελεύθερα και πιο αποφασιστικά.

Πάντα υπήρχε βέβαια ένα κόμμα κυβερνητικής πλειοψηφίας στη χώρα. Η διαφορά είναι ότι πλέον υπάρχει ευρεία κοινωνική αποδοχή όσον αφορά την πολιτική στρατηγική που θα ακολουθήσει η χώρα.

Το 2010 η Νέα Δημοκρατία διεκδικούσε την διακυβέρνηση της χώρας ως αντιμνημονιακή δύναμη. Αργότερα, τα βρήκε με το ΠΑΣΟΚ και ακολούθησε την προσέγγιση με την Ε.Ε.. Άνευ όρων, αλλά ιδίως χωρίς να προβεί στις ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που είχε ανάγκη η χώρα.

Και τούτο διότι έπρεπε να συγκρουστεί με το πελατειακό πλαίσιο αλλά και την συστημική διαφθορά την οποία όμως δημιούργησε και στην οποία μετείχε. Κέρδισε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις ως μνημονιακή δύναμη. Οι ήττες της συμβολίζουν την αδυναμία της να αλλάξει τη χώρα.

Και ο ΣΥΡΙΖΑ όμως αναδείχτηκε ως αντιπολίτευση με μια αντισυστημική ρητορική, μπλεγμένη με αρκετές αυταπάτες όπως αποδείχτηκε. Ιδίως λόγω του Αλέξη Τσίπρα όμως κατάφερε μια τεράστια ανατροπή. Μέσα σε μισό χρόνο περίπου κέρδισε κατά κράτος δύο εθνικές εκλογικές αναμετρήσεις με τελείως διαφορετική προσέγγιση και πολιτική ρητορική, χωρίς να μετρά κανείς τις Ευρωεκλογές.

Πλέον θα κυβερνήσει με μια ξεκάθαρη στρατηγική. Με συμμαχίες εντός της Ε.Ε. και με αποδοχή του ευρωπαϊκού πλαισίου. Θα επιχειρήσει να απεγκλωβιστεί από τα μνημόνια, όχι καταγγέλλοντας αυτά και βαδίζοντας στο άγνωστο και σε καθεστώς διεθνούς απομόνωσης, αλλά ισχυροποιώντας την οικονομία και εφαρμόζοντας δημιουργικά μια δύσκολη συμφωνία.

Είναι σαφές όμως ότι διαφορετική πολιτική στρατηγική δεν πρεσβεύεται στο σημερινό Κοινοβούλιο άρα και στην ελληνική κοινωνία, εκτός της δευτέρας παρουσίας που επαγγέλλεται το ΚΚΕ και των Νεοναζί. Η ΛΑΕ δεν είχε πολιτικό χώρο να στεγάσει εκτός από ακραίες εν μέρει και γραφικές φωνές.

Για πρώτη φορά λοιπόν η κοινωνία δεν σπαράσσεται πολιτικά. Αυτό επουδενί δεν σημαίνει βέβαια ότι όλα τα κόμματα είναι ίδια ή ότι η διακυβέρνηση της χώρας είναι μια κάθετη γραμμή πάνω στην οποία μπορούν να ισορροπούν εξίσου όλοι οι πολιτικοί φορείς και οι κυβερνήσεις.

Η ουσία της πολιτικής υφίσταται. Και πάντα θα υφίσταται. Δεν κρύβεται στις λεπτομέρειες. Υφίσταται σε πλήθος επιλογών που επιτρέπουν πλήθος διακριτικών ευχερειών στο κράτος και στη διοίκηση.

Στον τρόπο που θα αναζητηθούν τα δημοσιονομικά βάρη. Στην επιλογή των δημοσιονομικών ισοδυνάμων μεταξύ πολλών επιλογών όπου υπάρχουν αστοχίες, στη δίκαια κατανομή των βαρών, στο δύσκολο μείγμα περικοπών-φόρων που πρέπει να επιλεγεί. 

Στη διοικητική μεταρρύθμιση που έχει ανάγκη η χώρα. Σε όλους σχεδόν τους τομείς. Στον εκσυγχρονισμό ιδίως του κράτους.

Στο σπάσιμο των καρτέλ που λυμαίνονται τη χώρα σχεδόν σε κάθε αγορά. Στην ενίσχυση των μικρομεσαίων. Στο κλείσιμο της ψαλίδας των μεγάλων ανισοτήτων που τα τελευταία χρόνια αυξήθηκαν ένεκα των πολιτικών επιλογών στην διακυβέρνηση της χώρας.

Στη μεταναστευτική πολιτική. Στην ουσιαστική ενσωμάτωση των μεταναστών που θα μείνουν στη χώρα μας και θα εισφέρουν στο ανθρώπινο δυναμικό της και στο μέλλον. 

Ακόμα και στο ύφος της εξουσίας. Στο αν οι Υπουργοί και οι βουλευτές που ασκούν το εκτελεστικό και νομοθετικό έργο θα παλέψουν για να προστατεύσουν τον κόσμο όντας και οι ίδιοι τμήμα αυτού.

Το ότι δεν είναι απόγονοι, συνεχιστές τζακιών που αντιμετωπίζουν την πολιτική ως επάγγελμα ή ως κληρονομιά ελέω Θεού ή επιθέτων, αποκομμένοι από την κοινωνία και κατηγορώντας μάλιστα για την χρεοκοπία, είναι μια βασική εγγύηση.

Υπάρχει λοιπόν πλέον η αποδοχή στη νέα κυβέρνηση για να ασκήσει πολιτική και να κριθεί. Οι φίλοι της είναι συντριπτικά περισσότεροι από τους εχθρούς της ή τους αντιπάλους της.

Ακόμα όμως και οι τελευταίοι είναι αδύναμοι για να τη φθείρουν πέρα από την μικροπολιτική και σε επίπεδο κουτσομπολιών, αν και οι περισσότεροι επιθυμούν την επιτυχία του έργου της.

Η κυβέρνηση μπορεί να κριθεί μόνο από το έργο της και από τον κόσμο. Αντίπαλος είναι μόνο ο εαυτός της. Δεν είναι η Νέα Δημοκρατία και το συντηρητικό στρατόπεδο που επιχειρεί να επιλύσει τα εσωτερικά του προβλήματα και να ισορροπήσει μεταξύ των εσωτερικών του φραξιών ενώ το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι αποδεικνύονται χωρίς λόγο και ρόλο. 

Για όσους στηρίζαμε τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου από την εφηβεία μας, όντας γραφικοί από τα πανεπιστήμια μας μέχρι πριν λίγα χρόνια, αυτό είναι κάτι μοναδικό! Και η ίδια αίσθηση αφορά πολλούς ανθρώπους, πολλών ηλικιών, που ειναι και ο κορμός του ΣΥΡΙΖΑ. Και του κοινωνικού και του κυβερνητικού. 

Μετά τις τρικυμίες, το κυβερνητικό ταξίδι του ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύεται ότι τελικά μόλις ξεκινά. Η κυβερνησιμότητα όμως δεν είναι όμως θέμα μόνο καπετάνιου. Είναι θέμα συνόλου και πληρώματος ιδίως. Ούτε και ο Αλέξης Τσίπρας θέλει ένα αρχηγικό κόμμα. Θέλει ένα κόμμα που θα λειτουργεί και θα συνθέτει όπως όλοι μας στα πλαισια βέβαια κάποιων κανόνων. 

Ο κυβερνητικός αλλά και ο κοινωνικός ΣΥΡΙΖΑ θα διαχειριστεί δύσκολες καταστάσεις μέχρι να μας οδηγήσει στο ξέφωτο, αν τα καταφέρει Θα ασκήσει πολιτικές που δεν θέλει, θα ακολουθήσει ορισμένες φορές μέτρα που δεν θα τα επέλεγε. Αλλά στο νου όλων υπάρχει η μεγάλη εικόνα. 

Η μάχη κατά της λιτότητας είναι η μητέρα των μαχών αλλά δεν μπορεί να κερδηθεί χωρίς τις ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα και χωρίς τον βαθύτατο εκσυγχρονισμό του κράτους και των δομών του. Και το χρέος, μάλλον, θα αναδομηθεί προς τα βελτίω!  

Καλό ταξίδι λοιπόν! Υπάρχει χρόνος ενώ ο κόσμος καταλαβαίνει, παρατηρεί και κρίνει καθημερινά. Με πολλή δουλειά και με διαφορετικό ήθος ένα από τα μεγάλα στοιχήματα, είναι στο τέλος, να πιστέψει και ο κόσμος πάλι στην πολιτική. 

Οι μεγάλες μάχες είναι μπροστά

Hμέρες πριν τις εκλογές (15/9) είχαμε γράψει για το πολιτικό παράδοξο Τσίπρα που θα καθόριζε και αυτήν την εκλογική αναμέτρηση. Η πολιτική δεν είναι μόνο νούμερα. Ο κόσμος ξεκάθαρα προτίμησε και εμπιστεύτηκε και πάλι τον Αλέξη Τσίπρα.

Καθάρισε τους αντιπάλους του από δεξιά και αριστερά ιδίως, με απόλυτο τρόπο. Σαμαράς, Μεϊμαράκης, Βενιζέλος, Λαφαζάνης, Ζωή είναι μέχρι στιγμής τα ''θύματα'' του. Στο ίδιο κάδρο ο Σταύρος έπρεπε σύμφωνα με δηλώσεις  του να είχε ήδη παραιτηθεί. 

Ο Τσίπρας κυριάρχησε απόλυτα στο εσωτερικό πολιτικό τοπίο. Πλέον μπορεί να κυβερνήσει απαλλαγμένος από τα ιδεοληπτικά βαρίδια που φιλοξενούσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Έχει μια τετραετία μπροστά του με μία αρραγή κοινοβουλευτική πλειοψηφία σε πολύ δύσκολες οικονομικές συνθήκες βέβαια. Έχει όμως το χρόνο να κυβερνήσει και να κριθεί.

Μέσα σε έξι μήνες κέρδισε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις κρατώντας το ίδιο ποσοστό, την πρώτη ως ''αντιμνημονιακός'' την δεύτερη ως ''μνημονιακός''. Η καταγραφή αυτή συνιστά αντικείμενο πολιτικής ανάλυσης για την σχέση ενός πολιτικού με τον κόσμο. Το ψευτοδίλημμα μνημονίου-αντιμνημονίου πλέον καταργήθηκε από τον ίδιο που το είχε γιγαντώσει. Ο δρόμος για την αποκατάσταση της χώρας περνά μέσα από εκεί. 

Η ανάγκη για καταπολέμηση της λιτότητας βέβαια υφίσταται. Η ανάγκη για αλλαγή του τρόπου που δομήθηκε η Ευρωπαϊκή οικονομία με τις τράπεζες καζίνο των οποίων το επενδυτικό κομμάτι αφήνεται αχαλίνωτο να τζογάρει σε χρηματοπιστωτικά παράγωγα τα οποία πληρώνουν μετά οι πολίτες επίσης υφίσταται.

Η ανάγκη για δικαιότερη αναδιανομή του πλούτου παραμένει επίσης στο προσκήνιο. Η ανάγκη για ένα κράτος πρόνοιας που θα απλώσει ένα δίχτυ προστασίας απέναντι στους αδυνάτους που πλήττονται σήμερα από τις οικονομικές πολιτικές της λιτότητας παραμένει. Η ανάγκη για περισσότερη δημοκρατία και κοινωνικό έλεγχο είναι περισσότερη ζωτική από ποτέ στις αποφάσεις των Ευρωπαϊκών οργάνων.

Αλλά όλα αυτά έχουν ως πεδίο μάχης την Ευρώπη. Ο Τσίπρας κερδίζει αυτές τις εκλογές ως Ευρωπαϊστής. Το ιδεολογικό αφήγημα άλλωστε της αριστεράς είναι διεθνικιστικό και κατ' επέκταση και Ευρωπαϊκό. Οι συσχετισμοί δεν αλλάζουν σε μεμονωμένα κράτη αποκομμένα από το διεθνές και ευρωπαϊκό περιβάλλον.

Όσοι επιχείρησαν να το εκφράσουν βρέθηκαν εκτός Βουλής εκτός της αίρεσης του ΚΚΕ που κρατά ένα ποσοστό ψηφοφόρων που εθίστηκε να πιστεύει στην Δευτέρα Παρουσία. Για την Χρυσή Αυγή θα πούμε παρακάτω. 

Στην τελευταία προεκλογική ομιλία του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι στο πλευρό του Τσίπρα βρίσκονταν όχι μόνο ο Πάμπλο Ιγκλέσιας των Podemos, εκπρόσωποι της γερμανικής και γαλλικής αριστεράς αλλά και η Σκα Κέλερ Αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Πράσινων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. 

Είναι πολύ σημαντικό να ενωθούν οι Πράσινοι με την Ευρωπαϊκή Αριστερά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Έχει σημασία να ενώσουν τις πολιτικές τους δυνάμεις και να πυκνώσουν τις διεργασίες μεταξύ των πολιτικών τους χώρων και κομμάτων στα Ευρωπαϊκά κράτη αλλά και στα Ευρωπαϊκά fora. Η Ουγγρική Βουλή λόγου χάρη έλαβε απόφαση να χρησιμοποιεί στρατιωτικά πυρά κατά των προσφύγων. Ποιος θα σταματήσει την βαρβαρότητα; 

Απέναντι στους συντηρητικούς ακόμα και τους σοσιαλιστές στην Ευρώπη, που πάντως στήριξαν την Ελλάδα στις πιέσεις που ασκήθηκαν στο τέλος για την έξοδο της από την Ε.Ε. που προωθούσε ο γερμανικός άξονας και άλλα κράτη της Βόρειας Ευρώπης, έχει ιδιαίτερη σημασία να αναδειχθεί ο τρίτος πόλος που θα επιχειρήσει να αλλάξει τους συσχετισμούς στα fora της Ε.Ε. ιδίως όσον αφορά το μείγμα της οικονομικής πολιτικής αλλά και σε κοινωνικά ζητήματα. 

Όλα αυτά συνδέονται με το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών και το μετά.

Υπάρχουν όμως και δύο σημεία που πρέπει να κρατήσουμε από τη βούληση και την συμπεριφορά του εκλογικού σώματος. Το γεγονός ότι σχεδόν 400 χιλιάδες συμπατριώτες μας επέλεξαν να ψηφίσουν και το νεοναζιστικό μόρφωμα είναι ντροπιαστικά οδυνηρό ιδίως μετά την ωμή ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για την δολοφονία του Φύσσα από τον χουντικό και αρχηγό των νεοναζί Μιχαλολιάκο.

Όσοι νομίζουν ότι η Χρυσή Αυγή εγέρθηκε από την φτώχεια και την κρίση κάνουν λάθος! Απλά ενισχύθηκε από αυτή. Θα ξαναβρούν την Χρυσή Αυγή μπροστά τους όταν μαλακώσει και τελειώσει η κρίση. Νεοναζί υπάρχουν και στη Γερμανία. Και σε άλλα κράτη όπου η οικονομία δεν αντιμετωπίζει ύφεση. 

Στην Ελλάδα όμως αναδείχτηκε σε τρίτο κόμμα. Η Ελλάδα είχε πάντοτε φασίστες. Κρύβονταν στην αγκαλιά της Νέας Δημοκρατίας όπως οι δολοφόνοι του Τερμπονέρα που υπερασπίζονταν τότε απο τους δικηγόρους της ΝΔ, συμπεριλαμβανομένου και του βουλευτή της Χρυσής Αυγής Αρβανίτη. Τώρα όμως βρήκαν καθαρόαιμη πολιτική στέγη. 

Φασιστοειδή, ''μάγκες'', ρατσιστές και λούμπεν στοιχεία μπολιάστηκαν στο μαντρί και βρίσκουν πολιτική εκπροσώπηση μαζί με τους νεοναζί υπό το μύθο του εθνικισμού. Τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής ενισχύθηκαν στα νησιά στα οποία κατέφτασαν πρόσφυγες. Υπάρχει φασισμός και εθνικισμός άρρωστος στην χώρα. 

Πρόσφατα δύο νέα παιδιά, 17 και 19 ετών, όψιμοι χρυσαυγίτες, πέταξαν μολότωφ πρόσφατα σε καταυλισμό προσφύγων στη Μυτιλήνη. Ο φασισμός λοιπόν υπάρχει, δεν είναι απότοκος της κρίσης και θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά από αυτή.

Η αριστερά είναι η μόνη δύναμη που ιδεολογικά μάχεται αυτές τις αρρωστημένες δυνάμεις. Ακούσαμε όλοι τον Μεϊμαράκη στα debate πως εκφραζόταν για τους πρόσφυγες. Υπάρχουν όμως και Σαμαράδες και Βορίδηδες και Πλεύρηδες και Αδώνιδες και άλλοι στο κόμμα της ''ευρωπαϊκής'' δεξιάς στην Ελλάδα. 

Τέλος, υπάρχει το θέμα της αποχής που ενισχύθηκε και συνδέεται με ένα φαινόμενο πολιτικής απαξίωσης. Είναι ανησυχητικό. Ιδίως για την αριστερά που πάντοτε επιδιώκει την συμμετοχή των πολιτών στα τεκταινόμενα και πιστεύει στη διαμόρφωση κοινωνικής συνείδησης για την επίλυση των προβλημάτων. Οι λύσεις θα προέλθουν από το πολιτικό σύστημα. Αλλιώς δεν θα υπάρξουν καθόλου. Αλλά αυτό δεν γίνεται. 

Είναι στο χέρι και του κοινωνικού ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξει αυτήν την απαξίωση. Γνωρίσαμε βέβαια ότι η αριστερά στην κυβέρνηση είναι διαφορετικό πράγμα από την αριστερά στην εξουσία. Το ανθρώπινο πρόσωπο όμως μπορεί να φανεί ακόμα και τώρα στα δύσκολα χρόνια που θα διανύσουμε μέχρι την αποκατάσταση της οικονομίας.

Έχουμε μια τετραετία μπροστά για να οχυρώσουμε το κράτος με θεσμούς, να εκσυγχρονίσουμε την διοίκηση, να περιορίσουμε την γραφειοκρατία που σκοτώνει την επιχειρηματικότητα, μικρή και μεγάλη, να αλλάξουμε το παρασιτικό μας παραγωγικό μας μοντέλο που βασιζόταν στο δανεισμό και την κατανάλωση και να βγούμε, επιτέλους, από τα μνημόνια αφού περάσουμε μέσα από αυτή τη δύσκολη συμφωνία, εφαρμόζοντας την δίκαια και δημιουργικά.

Οι μεγάλες μάχες του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ είναι μπροστά.

Είναι νόμιμο το κόμμα των νεο-Ναζί;

"Σε ό,τι αφορά την πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία Φύσσα στο Κερατσίνι, την αναλαμβάνουμε. Είμαστε η σπορά των νικημένων του 1945, οι εθνικοσοσιαλιστές, οι φασίστες". 

Αυτό δήλωσε σήμερα ο Μιχαλολιάκος κυνικά, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για το νεκρό Παύλο Φύσσα πριν δύο χρόνια, όταν τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής δολοφόνησαν ένα νέο παιδί οργανωμένα και στυγνά δίπλα στην κοπέλα του.

Παρέλειψε να αναφέρει τους ναζί αφού εν όψει της εκκρεμούσας δίκης τα ναζιστικά πειστήρια που κατασχέθηκαν στις οικίες των βουλευτών της Χρυσής Αυγής παρουσιάστηκαν ως αποκριατικά ευρήματα. 

Ωστόσο ο Παύλος Φύσσας δεν ήταν εκείνες τις ημέρες, ο πρώτος νεκρός της ακροδεξιάς στην Ελλάδα. Λίγους μήνες πριν, στις 17 Ιανουάριου 2013, ο Σαχτάρ Λουκμάν είχε επίσης δολοφονηθεί με μαχαίρωμα στο κέντρο της Αθήνας. Και υπήρχαν και άλλα θύματα βαριά τραυματισμένα από το Ηράκλειο της Κρήτης, την Πάτρα και άλλες πόλεις από τους ίδιους ανθρώπους.

Ήταν τότε η εποχή που η Χρυσή Αυγή με πλήρη ανοχή από την ελληνική κυβέρνηση ζούσε το μύθο της. Εκκρεμεί βέβαια η δίκη της Χρυσής Αυγής, ώστε να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη και η προστασία του Ανθρώπου.

Να μην ξεχνούμε όμως και την ευθύνη του τύπου εκτός των πολιτικών. Τότε, οι συστημικοί δημοσιογράφοι καλούσαν την Χρυσή Αυγή να σοβαρευτεί για να συγκυβερνήσει με τη ΝΔ, όχι βέβαια χωρίς αφορμές από βουλευτές της ΝΔ και της ΧΑ. Ακόμα και μετά τη δολοφονία ο Μπαλτάκος με τον Κασιδιάρη προσπαθούσαν να βρουν κοινούς τόπους συνεννόησης.

Όλα αυτά μόλις πριν 2 χρόνια. Μία απόδειξη για το πως τα πράγματα μπορούσαν και μπορούν να γίνουν πολύ χειρότερα στη χώρα μας. Και δεν θέλω καν να φανταστώ τι θα συνέβαινε σήμερα στην χώρα μας με το ζήτημα των προσφύγων αν οι τύποι αυτοί δεν είχαν ένα δικαστήριο μπροστά τους... 

Περαιτέρω υπάρχει θέμα όταν ο αρχηγός ενός κόμματος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για δολοφονίες Ελλήνων και ανθρώπων στην επικράτεια της χώρας σύμφωνα με την ιδεολογία του κόμματος του.

Ο Μιχαλολιάκος υιοθέτησε δημοσίως τον φασισμό και το ναζισμό καθώς και νομιμοποίησε πολιτικά τις δολοφονίες (Φύσσα και μεταναστών) που έγιναν στο όνομα τους και στην Ελλάδα από οπαδούς της ΧΑ, στην περίπτωση του Φύσσα δε από τα τάγματα εφόδου του κόμματος που εκπαίδευε ο Κασιδιάρης και άλλοι στρατιώτες των νεοναζί και εν ενεργεία βουλευτές. 

Και αν όλα αυτά μας φαίνονται κάπως απόμακρα ή νομίζουμε ότι δεν μας αφορούν κάνουμε λάθος. Οι Χρυσαυγίτες εκπαιδεύονται στο μίσος κατά όλων. 

Εκπαιδεύονται περαιτέρω όχι μόνο στο δηλητήριο και το μίσος αλλά και στρατιωτικά. Υπάρχει άφθονο αποδεικτικό υλικό για καταλήψεις λόφων τα βράδια στην Πάρνηθα, στο ποτάμι της Νέδας και σε άλλες περιοχές όπου η Χρυσή Αυγή στρατιωτικοποιεί τα μέλη της είτε σε οργανωμένες συλλογικές ασκήσεις είτε σε μάχες ενός εναντίον ενός, με γυμνά χέρια, μαχαίρια και όπλα. 

Ο στόχος είναι οι Άλλοι. Δηλαδή Εμείς. 

Μπορεί όμως ένα τέτοιο κόμμα που αποδέχεται την πολιτική ευθύνη ιδεολογιών στις οποίες είναι πλήρως αποδεκτές οι δολοφονίες των Άλλων, να μετέχει στις εκλογές και να χρηματοδοτείται από την ελληνική δημοκρατία;

Μπορεί ένα τέτοιο κόμμα που ομολογεί και αποδέχεται την πολιτική ευθύνη δολοφονιών ανθρώπων, Ελλήνων και μεταναστών δηλαδή συνανθρώπων μας, να είναι αποδεκτό θεσμικά; Να έχει δημόσιο βήμα και οι δημόσιες εκδηλώσεις του να περιφρουρούνται από την Ελληνική Αστυνομία; 

Ποιους ακριβώς προστατεύουμε θεσμικά; Αυτούς που αποδέχονται πολιτικά άρα και σε ποινικό επίπεδο την ηθική αυτουργία δολοφονιών; 

Πιστεύω βέβαια ότι ο φασισμός και οι νεοναζί αντιμετωπίζονται μόνο πολιτικά, ανθρώπινα, με την παιδεία, με την γαλούχηση της αγάπη για τον άνθρωπο, με την αποδοχή της διαφορετικότητας στη βάση της ισοτιμίας και όχι κατασταλτικά. 

Αλλά όταν ο αρχηγός ενός κόμματος αναλαμβάνει πολιτικά την ευθύνη δολοφονιών των οπαδών του και τις νομιμοποιεί τότε νομίζω ότι η συμμετοχή αυτού του κόμματος στην εκλογική διαδικασία και η χρηματοδότηση του εγείρουν πλείστα νομικά ζητήματα.

Εκκρεμεί η δίκη της Χρυσής Αυγής. Αναρωτιέμαι σε τι πολιτικό πλαίσιο θα γίνει... Ελπίζω πάντως να δρομολογήσει και θεσμικές εξελίξεις για το αυγό του φιδιού που θρέφεται στον κόρφο μας και μας απειλεί ευθέως. 

Το έπος της μετανάστευσης

Προσωπικά την θεωρώ μία από τις ομορφότερες και συγκλονιστικότερες φωτογραφίες που έχω δει. Είναι του Γιάννη Μπεχράκη για το Reuters. Φωτογραφίζει το έπος της μετανάστευσης και την πατρική αγάπη.

Ο Σύριος πρόσφυγας που περπατά μόνος μέσα στη βροχή, χιλιόμετρα, προς τα Μακεδονικά σύνορα, αφού πέρασε θάλασσες και έμεινε ζωντανός μέσα στον πόλεμο, προσπαθεί να δώσει κουράγιο στο παιδάκι του.

Μητέρα δεν υπάρχει. Θα χάθηκε κάπου στην πορεία σε κάποιο υγρό ή στέρεο τάφο. Σπίτι δεν υπάρχει. Περιουσία και πατρίδα χαμένες επίσης.

Όλα στο 0. Μένει η αγκαλιά και η γονεϊκή αγάπη στο δρόμο προς το μεγάλο άγνωστο.

Σήμερα που όλοι ποστάρουμε τις εικόνες από τα ωραία παιδιά στα σχολεία μας, ας αναλογιστούμε πώς θα ήταν να είμασταν στη θέση του Σύριου αυτού πρόσφυγα. Μόνον έτσι μπορούμε για λίγα δευτερόλεπτα ίσως να την προσεγγίσουμε, έστω από την ασφάλεια του αστικού μας πολιτισμού.

Αναφορά  στην εικόνα από το Business Insider.