Παρασκευή 15 Απριλίου 2016

Για την σύσταση της εξεταστικής επιτροπής για δάνεια κομμάτων και ΜΜΕ

Σύμφωνα με το νόμο και τα άρθρα 68 του Σ και 144-149 του ΚτΒ η Oλoμέλεια της Boυλής μπoρεί να συγκροτεί εξεταστικές επιτρoπές για την εξέταση ειδικών ζητημάτων δημόσιoυ ενδιαφέρoντoς.

Ως ζήτημα ευρύτερου δημόσιου ενδιαφέροντος στην Ελλάδα είναι η εξέταση των σχέσεων γύρω από την πολιτική, τις τράπεζες και τα μέσα ενημέρωσης. 

Στην χώρα μας, οι διαδρομές τους συναντήθηκαν πολλές φορές τα τελευταία χρόνια. 
Σε δωμάτια χωρίς φως. 

Η σχέση και η εξάρτηση της πολιτικής μάλιστα από το τραπεζικό χρήμα και την ενημέρωση εντάθηκε τα τελευταία χρόνια. 

Τα χρόνια που χιλιάδες επιχειρήσεις έκλειναν, οι τράπεζες μοίραζαν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ σε επιχειρήσεις ομίλων ενημέρωσης που σήμερα είναι υπό πτώχευση.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, οι όμιλοι ΔΟΛ, Πήγασος, Τηλέτυπος και Καθημερινή χρωστούν πλέον πάνω από μισό δισεκατομμύριο στις τράπεζες. 

Οι τέσσερις μεγάλοι τηλεοπτικοί σταθμοί Αντ1, Αlpha, Star Channel και ΣΚΑΙ TV, που στην πλειονότητά τους συνεχίζουν να είναι ζημιογόνοι και υφίστανται μεγάλες απώλειες εσόδων, είναι φορτωμένοι με χρέη που ξεπερνούν τα 534 εκατ. ευρώ. 

500 εκατομμύρια ευρώ περίπου ζημιά για το Δημόσιο επέφερε συνολικά το σκάνδαλο του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, κατά το οποίο δόθηκαν από τις διοικήσεις της τράπεζας δάνεια, τα οποία δεν εξυπηρετήθηκαν ποτέ, ενώ δεν είχαν εξασφαλιστεί οι απαραίτητες εγγυήσεις.

Τα δάνεια που χορηγήθηκαν χαριστικά στους ομίλους ενημέρωσης και σε επιχειρηματικά συμφέροντα που μονοπώλησαν την ενημέρωση στη χώρα και όπως φαίνεται δεν θα πληρωθούν, αφού οι εταιρείες είναι ζημιογόνες, αφορούν δισεκατομμύρια. 

Δεν γίνεται να μην υπάρχει έλεγχος, λογοδοσία και απόδοση ευθυνών για όλα αυτά. 

Αυτή όμως είναι η μία πλευρά του νομίσματος στο τρίγωνο της διαπλοκής. 

Η άλλη αφορά τα χαριστικά δάνεια των τραπεζών στα κόμματα. 

Τα χρόνια που ο κόσμος συλλαμβάνετο στους δρόμους για οφειλές 5.000 ευρώ, η Βουλή λάμβανε χαριστικές αποφάσεις για την αμνήστευση των ποινικών ευθυνών των υπευθύνων για την χορήγηση δανείων στα μεγάλα κόμματα (άρθρο 78 του ν. 4146/13) που τελικά έφτασαν να χρωστούν: 
H μεν ΝΔ 197 εκατομμύρια, το δε ΠΑΣΟΚ 111 εκατομμύρια. 

Και αυτά τα δάνεια αυτά χορηγήθηκαν από τράπεζες που ελέγχονταν από το Δημόσιο και τελικώς με ζημία του Ελληνικού δημοσίου δηλαδή του Έλληνα πολίτη. 

Που φτάνει ο συνολικός λογαριασμός των δανείων προς τα κόμματα που ονομάστηκαν θαλασσοδάνεια; 

Ο όρος θαλασσοδάνειο προέκυψε από την κακή συμπεριφορά ορισμένων εφοπλιστών που δανείζονταν για την αγορά πλοίων και χρησιμοποιούσαν μικρό, μόνο, μέρος των χρημάτων για την αγορά πλοίων τα οποία μετά παροπλίζονταν ή ναυαγούσαν με αποτέλεσμα να μην επιστρέφουν τα χρήματα στον δανειοδότη.

Με ποιες διαδικασίες δόθηκαν αυτά τα εκατοντάδες εκατομμύρια; Με ποιες εγγυήσεις; Ποιος θα τα πληρώσει τελικά; 

Είναι φανερό ότι οι θεσμοί δεν μπόρεσαν να προστατέψουν το δημόσιο συμφέρον στην Ελλάδα.
Δεν υποχώρησαν από την διαπλοκή αλλά κυριολεκτικά χαλιναγωγήθηκαν από αυτή. 

Το κράτος δικαίου υποχώρησε στην Ελλάδα. 

Και η διαπλοκή που θρέφει την διαφθορά είχε κόστος για την χώρα μας. 

Κόστος το οποίο πλήρωσαν οι Έλληνες πολίτες μέσα από τις τρεις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών. 

Ένα μέρος του κόστους μπορεί και πρέπει να μετρηθεί. 

Πρέπει να το μετρήσουμε και να αποδώσουμε ευθύνες εκεί που πρέπει να αποδοθούν. Γιατί αφορά διασπάθιση δημόσιου χρήματος. 

Αυτό επιβάλλει η διαφάνεια. 

Αυτό επιβάλλει η αρχή της λογοδοσίας απέναντι στους Έλληνες πολίτες που σήκωσαν τελικά τα οικονομικά βάρη της διαπλοκής. 

Βάρη που δεν τους αναλογούσαν και για τα οποία δεν ήταν υπεύθυνοι. 

Απαραίτητος όρος αντιμετώπισης της κρίσης που βαραίνει την χώρα μας, όχι μόνο της οικονομικής αλλά και της αξιακής, είναι η αποκατάσταση των δεσμών εμπιστοσύνης της Πολιτείας με τους Έλληνες πολίτες. 

Αυτό προϋποθέτει την διερεύνηση και απόδειξη των δεσμών και των σχέσεων της διαπλοκής, την μέτρηση του κόστους της και την απόδοση ευθυνών εκεί που πρέπει να αποδοθούν. 

Η κοινωνική συναίνεση, η αίσθηση της ισονομίας και η πεποίθηση ότι αυτοί που ζημίωσαν τους Έλληνες πολίτες, όχι μόνο θα λογοδοτήσουν αλλά και θα ελεγχθούν από τη Δικαιοσύνη, είναι απαράβατος όρος αντιμετώπισης της κρίσης. 

Και αυτό το μήνυμα πρέπει να αποστείλει η Βουλή των Ελλήνων. 
Πρέπει να γίνει με την εγγύηση της αμεροληψίας της Ελληνικής Βουλής και με τις νόμιμες διαδικασίες. 

Γι αυτό η σύσταση της Εξεταστικής Επιτροπής είναι καλόδεχτη. 

Είναι μέρος της διαδικασίας για την αποκατάσταση της πολιτικής στην Ελλάδα. 

Για την αποκατάσταση του κράτους δικαίου. 

Για την αποκατάσταση του κοινωνικού συμβολαίου μεταξύ της Ελληνικής Πολιτείας και των Ελλήνων πολιτών. 

Για να κοιταζόμαστε όλοι στα μάτια χωρίς σκοτεινά μυστικά και για να μην χρωστά κανείς σε κανέναν.


Κυριακή 3 Απριλίου 2016

Οι δήμοι και η προοπτική του προσφυγικού

Στον τοπικό τύπο κυριαρχούν τις τελευταίες ημέρες οι δηλώσεις των Δημάρχων της ευρύτερης περιοχής σχετικά με την υπόδειξη πιθανών χώρων που θα φιλοξενήσουν προσωρινές εγκαταστάσεις προσφύγων. 

Tο γενικότερο ύφος των δημάρχων φανερώνει μια δυσπιστία και μια ξεκάθαρα αρνητική στάση απέναντι στο θέμα. Ο Δήμαρχος Αιγίου χαρακτηριστικά μας είπε ότι δεν υπάρχει καμία πιθανή τοποθεσία στο Αίγιο για να φιλοξενήσει έστω προσωρινά αυτούς τους ανθρώπους. 

Μπορώ να καταλάβω βέβαια την ανάγκη πολιτικής αντιπαράθεσης των τοπικών αιρετών απέναντι στην κεντρική εξουσία.

Για τον Δήμαρχο Πατρέων άλλωστε μπορώ να καταλάβω ακόμα και την ανάγκη του να ακολουθήσει αντιπολιτευτική τακτική απέναντι στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, αφού κατά παρόμοιο τρόπο ασκεί τα καθήκοντα του στη δημοτική αρχή. 

Αυτονόητο είναι επίσης ότι μπορώ να να κατανοήσω και την ανησυχία για τα τεχνικά ζητήματα διαχείρισης χώρων φιλοξενίας προσφύγων. Για όσο καιρό μείνουν, όπου μείνουν, όσοι μείνουν.

Τα ζητήματα της χρηματοδότησης, της ανάληψης της ευθύνης για την λειτουργία των χώρων φιλοξενίας, τον τρόπο που θα παρέχεται η περίθαλψη, η σίτιση και εν γένει η διαβίωση σε χώρους εντός του ιστού μιας πόλης. 

Όλα αυτά είναι κατανοητά.

Αυτό που πραγματικά δεν μπορώ να κατανοήσω όμως είναι η αντιμετώπιση των προσφύγων ως ανθρώπινες χωματερές που κάθε δήμος θέλει να πετάξει στο γείτονα, όπως υποδηλώνεται. 

Δεν υπάρχει ούτε ένας Δήμαρχος στις γύρω περιοχές από την Αιτωλοακαρνανία, μέχρι το Αίγιο και την Πάτρα στην ευρύτερη περιοχή, που δεν διαθέτει μια προσφυγική συνοικία.

Υπάρχουν σε όλες τις πόλεις περιοχές που τις ονομάζουμε ''τα προσφυγικά''.
Είναι μέρος της ιστορίας και του παρελθόντος των πόλεων στις οποίες είναι οι εκλεγμένοι πρώτοι πολίτες. 

Αλλά και η σύντομη μνήμη δεν είναι τιμητικό χαρακτηριστικό.

Ποιος αντιμετωπίζει σήμερα ως πραγματικά ξένους τους Αλβανούς που είναι 10 χρόνια στην Ελλάδα; Που τα παιδιά τους πηγαίνουν πλέον και στα ελληνικά σχολεία ως ελληνόπουλα σύμφωνα με το νόμο της λοιδορούμενης πρώην Υφυπουργού Μετανάστευσης;

Δεν είναι μέρος της καθημερινότητας μας οι Αλβανοί συμπολίτες μας στην Ελλάδα; Της οικονομικής, της κοινωνικής, της πολιτισμικής πραγματικότητας.

Μόνο οι Αλβανοί που σήμερα ζουν στη χώρα είναι περίπου 500.000 άνθρωποι. Κάποτε ήταν παράνομοι μετανάστες. Ούτε καν πρόσφυγες. Στις εκλογές των ΟΤΑ μάλιστα ψήφιζαν ή μπορεί και να ψηφίζουν.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να σταθεί κανείς απέναντι στο σύνθετο πρόβλημα της διαχείρισης του προσφυγικού. 

Σε ένα πρώτο επίπεδο η θετική μας διάθεση, η στάση να συνεισφέρουμε απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους, που είναι αδύνατοι και βίαια ξεριζωμένοι από τις πατρίδες τους είναι ανθρωπιστική. Υπαγορεύεται από ένα ηθικόν καθήκον βαθύτατα ανθρώπινο. 

Ο "Ξένιος Δίας'', ο προστάτης των ξένων και των απάτριδων, έρχεται κατευθείαν από την καρδιά του ελληνικού πολιτισμού.

Ή μήπως και εμείς δεν είμαστε έθνος μεταναστών; Περίπου 5.000.000 Ελληνικής καταγωγής πολίτες ζουν σήμερα εκτός Ελλάδος.

Υπάρχουν όμως και οικονομικοί λόγοι σύμφωνα με τους οποίους η ενσωμάτωση των Σύριων προσφύγων πρέπει να αντιμετωπίζεται ως εθνικά συμφέρουσα.

Κατ' αρχήν είναι βέβαιο ότι θα ενισχύσει τα καταρρέοντα δημογραφικά στοιχεία στην Ελλάδα που ιδίως την περίοδο της κρίσης έχουν λάβει έντονα πτωτική τάση. Και το δημογραφικό στοιχείο είναι βασικό μέγεθος της αύξησης και της μεγένθυνσης μιας εθνικής οικονομίας.

Επαγγέλματα, πολίτες που παράγουν και δημιουργούν, ανθρώπινο δυναμικό που προσθέτει την δραστηριότητα του στην οικονομία, είτε στη δημουργία πλούτου είτε στη διάχυση του στις συναλλαγές, θα συνεισφέρουν θετικά στη μεγένθυνση του ΑΕΠ και στην οικονομική ζωή.

Μικροπρεπείς σκέψεις ότι θα αλλοιώσουν τον πολιτισμό μας ή την εθνική μας καθαρότητα ή την θρησκευτική μας ομοιογένεια είναι ανόητο να επικρατήσουν στον εθνικό ψυχισμό μας.

Οι ίδιοι οι Σύριοι πρόσφυγες εξάλλου προέρχονται από ένα διαλυμένο κράτος το οποίο όμως δεν τους ξεχώριζε καθόλου όσον αφορά το θρήσκευμα τους. Η Συρία ως κράτος ήταν απόλυτα ανεξίθρησκο και φιλελεύθερο ως προς τα ζητήματα θρησκευτικού αυτοπροσδιορισμού.

Όπως η Αγγλία, ο Καναδάς, η Αμερική και πολλά μεγάλα κράτη. Μεγάλα και σε επιρροή. Μπορούμε απλά να κάνουμε το ίδιο. Θα πιο έξυπνο και επίσης ελληνικό τελικά.

Η θετική ανταπόκριση αλληλεγγύης από τη συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας, με εξαιρέσεις ρατσισμού βέβαια, είναι μια αξιοπρόσεκτο γεγονός. Ο Έλληνας, αν και αδύνατος οικονομικά, στάθηκε αλληλέγγυος απέναντι στους πρόσφυγες.

Η ενσωμάτωση τους, σε όποιον αριθμό προκύψει τελικά δεδομένης και της απροθυμίας των ίδιων να μείνουν οριστικά στην Ελλάδα, είναι κάτι που πρέπει να επιτευχθεί με στοχευμένες δράσεις από το κράτος και με θετική προδιάθεση από την κοινωνία.

Η Ελλάδα θα κερδίσει από αυτό. Θα ωφεληθεί δημογραφικά, πολιτισμικά και οικονομικά.

Σίγουρα θα κερδίσει πολλά περισσότερα ως χώρα και ως κοινωνία από ότι αν αντιμετωπίσει τους πρόσφυγες μικρόψυχα και φοβικά.

Και οι δήμαρχοι οφείλουν να επικοινωνήσουν αυτό το ζήτημα.
Είναι ζήτημα πολιτισμού. Ακόμα και οικονομίας. 

Το Wikileaks, το ΔΝΤ και το χρέος

Οι διάλογοι Τομσεν-Βελκουλέσκου που απεκάλυψε το Wikileaks αποδεικνύουν το αυτονόητο αν και για κάποιους συνομωσιολογικό. 

Τα προγράμματα εξυγίανσης είναι οικονομικά εργαλεία που σχεδιάζονται βάσει των πολιτικών σκοπιμοτήτων των εμπλεκομένων που πολλές φορές ειναι και αντικρουόμενες. 

Δεν υπάρχει κάποια αποδεκτή οικονομικά στρατηγική για το βέλτιστο πρόγραμμα. 

Υπάρχουν συμφέροντα που συγκρούονται και τα οποία για να επιβληθούν μετέρχονται και ωμές στρατηγικές για την άσκηση ''πίεσης''. Οικονομικής και πολιτικής. Ο Τόμσεν επαναφέρει χαρακτηριστικά εκ νέου την επαναφορά της πίεσης για οικονομική χρεοκοπία της Ελλάδας ώστε να επιτύχει το ΔΝΤ τους στόχους του στο ελληνικό ζήτημα.

Οι οικονομικοί όροι του ελληνικού προγράμματος θα αλλάξουν όταν μεταβληθούν οι πολιτικοί συσχετισμοί ιδίως στην Ευρώπη. 

Μέσα από τους διαλόγους μπορούμε πάντως να κρατήσουμε κάποια συμπεράσματα. 

  • Το ΔΝΤ δεν έχει ακόμα αποφασίσει ακόμα, λόγω διαφωνιών στο εσωτερικό του, ποια ακριβώς στάση θα κρατήσει απέναντι στην Ελλάδα. 
Ο Τόμσεν αναφέρει χαρακτηριστικά ότι αυτό που τον ανησυχεί είναι ότι προσέρχονται στις διαπραγματεύσεις με τους υπόλοιπους θεσμούς χωρίς ακόμα να έχουν αποφασίσει στο ΔΝΤ ποια στάση θα κρατήσουν. 

Επιβεβαιώνεται λοιπόν αυτό που αναφέρει εδώ και μήνες η ελληνική κυβέρνηση. Ότι το ΔΝΤ καθυστερεί την αξιολόγηση του προγράμματος και την επίσημη έναρξη των συζητήσεων για την τύχη του ελληνικού χρέους. 

  • Το ΔΝΤ βρίσκεται σε μία θέση όπου αμφιβάλλει αν θα μετέχει στο πρόγραμμα και στη χρηματοδότηση του, αν και διαφαίνεται πολιτικά η βούληση του να μετέχει. 
Τα ζητήματα που θέτει για την συμμετοχή του είναι το ποσοστό επίτευξης του πρωτογενούς πλεονάσματος, για το οποίο επιθυμεί να επιτυγχάνονται σαφώς μεγαλύτερα ποσοστά άρα και δέσμη σκληρότερων οικονομικών μέτρων από την Ευρωπαϊκή πλευρά.  
  • Το ζήτημα της τύχης της ελάφρυνσης του χρέους ως αποτέλεσμα όλων των διαπραγματεύσεων και των διπλωματικών επαφών ή και μαχών που έχει λάβει χώρα εδώ και 1 χρόνο βρίσκεται στο τραπέζι. 
  • Οι πιέσεις που ασκεί η ελληνική πλευρά για την τύχη του υιοθετώντας την τακτική ότι αφού ελήφθησαν τα συμφωνημένα μέτρα και το χρέος δεν μειώνεται πρέπει να αναδομηθεί, έχουν διπλωματική βάση. 
Που βρισκόμαστε σήμερα μετά και το διάβημα διαμαρτυρίας της ελληνικής κυβέρνησης στους Ευρωπαίους εταίρους σε σχέση με τη διαρροή και όσα αποκαλύπτονται εξ αυτής ; 

- Οι διαφωνίες μεταξύ των θεσμών για την τύχη του ελληνικού προγράμματος και του ελληνικού χρέους υφίστανται ακόμα. 

- Δεδομένης της εκπεφρασμένης βούλησης της Γερμανικής πλευράς να συνεχίσει να μετέχει το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, η Ελλάδα καλείται να ισορροπήσει δημιουργικά μεταξύ των αντιθέσεων των θεσμών.

- Η ελληνική πλευρά θα πρέπει να προτείνει μια δέσμη μέτρων και επίτευξης πρωτογενούς πλεονάσματος που μπορεί να αντέξει η ελληνική οικονομία, με σαφές όμως αντάλλαγμα την ελάφρυνση του χρέους. Το ζήτημα συζητείται διπλωματικά αλλά όλοι επιχειρούν να το αποφύγουν. 

Σε τελική ανάλυση το πολιτικό ζήτημα θα καθοριστεί από τις οικονομικές παραμέτρους.
Τι δίνουμε και τι παίρνουμε, τι μπορούμε να θυσιάσουμε, τι μπορούμε να κερδίσουμε.

Έχει σαφώς διανυθεί μια μεγάλη απόσταση για την ευνοϊκή τύχη της ρύθμισης του χρέους σε σχέση με το παρελθόν αλλά το ζήτημα παραμένει ανοιχτό, πολυεπίπεδο και δύσκολο. 

Για την επιτυχή διευθέτηση του η ελληνική πλευρά θα πρέπει να επιμείνει στην τακτική της, με την συνεχή πίεση της κοινής γνώμης που υπολογίζεται, προσφέροντας προσεχτικά κάποια ακόμα ρεαλιστικά ανταλλάγματα για την αναδόμηση του χρέους. 

Οι διπλωματικές επαφές για την υποστήριξη των αιτημάτων της θα πρέπει να ενταθούν με τους συμμάχους που διαθέτει πλέον στα Ευρωπαϊκά fora σε επίπεδο κρατών (Γαλλία) αλλά και προσώπων που εκφράζουν θεσμούς (Σουλτς-Ευρωπαϊκο Κοινοβούλιο, Γιουνκερ-Ευρωπαϊκή Επιτροπή) δοθέντος ότι το ΔΝΤ συμφωνεί σε ελάφρυνση του χρέους. 

Αν διαμορφωθεί ένα θετικό πολυεπίπεδο θετικό πλαίσιο η Γερμανική πλευρά θα αναγκαστεί να ισορροπήσει συναινετικά για την τύχη του ελληνικού ζητήματος, λαμβάνοντας υπόψιν και την διαμόρφωση της κοινής γνώμης στο εσωτερικό της. 

Ο Απρίλης θα γεννήσει. 

Κυριακή 27 Μαρτίου 2016

Ούτε ένας άστεγος

Η Ελλάδα βρίσκεται σε ανθρωπιστική κρίση στα πλαίσια της οποίας οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν μόνιμη στέγη αποτελούν ένα πρόβλημα που πρέπει να επιλυθεί: Για λόγους ανθρωπιστικούς, για την κοινωνική συνοχή και για την οικονομία.

Το παράδειγμα του Καναδά που είναι κράτος πρόνοιας και διαρκώς εξελίσσει μεθόδους για την ενσωμάτωση των κοινωνικά αδυνάτων στην επικράτεια του μπορεί να χρησιμέψει. 

Ο Καναδάς χτυπήθηκε βέβαια από την κρίση και συρρίκνωσε τις κοινωνικές παροχές που προσέφερε στους κοινωνικά αδύνατους πολίτες του από το 2009, με αποτέλεσμα την σταδιακή αύξηση των αστέγων. 

Για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα το κράτος μελέτησε τα στοιχεία για το κόστος των αστέγων προς την Πολιτεία (ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σίτιση, συσσίτια κλπ). 

Κατέληξε ότι η εξασφάλιση στέγης που μπορεί να κοστίζει από 10 έως 20 χιλιάδες δολλάρια ανά άνθρωπο είναι οικονομικά πιο συμφέρουσα από ότι η διατήρηση των αστέγων στο ίδιο καθεστώς. 

Ειδικότερα μετρήθηκε ότι το κόστος ενός μακροχρόνια άστεγου είναι περίπου 100.000 δολλάρια ανά άτομο ενώ όσο περνούν τα χρόνια η παραμονή του αστέγου στην ίδια κατάσταση καθιστά σχεδόν αδύνατη την ενσωμάτωση του στον παραγωγικό ιστό. 

Αντιθέτως, όταν υπάρχει στέγαση τα άτομα δεν περιθωριοποιούνται, δεν ιδρυματοποιούνται και αποτελούν ζωντανά κύτταρα της κοινωνίας. 

Από το 2009 οι αρχές της πόλης Μέντισιν Χατ, που βρίσκεται στην Αλμπέρτα του Καναδά, βρήκαν μια λύση για τον άστεγο πληθυσμό. 

Υιοθετήθηκε το σχέδιο «Housing First» που θεωρείται επαναστατικό. Εξασφαλίζει την προσφορά σπιτιών στους άστεγους κατά τέτοιο τρόπο ώστε το ακίνητο να μπορεί να ανήκει τελικά στο άτομο που το πληρώνει σταδιακά. 

«Αν θέλετε ένα σπίτι, τότε αφήστε τα ναρκωτικά και φροντίστε τα προβλήματα υγείας σας» 

«Αν είστε εθισμένοι στα ναρκωτικά, θα είναι τρομερά δύσκολο να ξεφύγετε από αυτά, αν κοιμάστε κάτω από ένα παγκάκι στο πάρκο» είναι ορισμένα από τα συνθήματα προπαγάνδισης του σχεδίου. 

Οι αρχές της πόλης άρχισαν να χτίζουν καινούργια σπίτια για τους άστεγους το 2009. Πάνω από 1000 άνθρωποι έφυγαν από τους δρόμους και βρήκαν μόνιμη κατοικία. 

Επί των τεχνικών ζητημάτων του σχεδίου.

· Οι κατοικίες προσφέρονται από την Πολιτεία-Δήμο στους αστέγους με μια μορφή δανείου το οποίο όταν αποπληρώνεται προσφέρει την κυριότητα του ακινήτου στον άστεγο. Τα σπιτάκια κοστίζουν περίπου 15.000,00 μεσοσταθμικά. 

Αξίζει να αναλογιστούμε τα νούμερα. 1000 άστεγοι βρίσκουν μόνιμα στέγη με κόστος περίπου 1.500.000,00 ευρώ.

Σε αυτό το νούμερο βέβαια πρέπει να υπολογιστεί η μεγαλύτερη οικονομία του κράτους από δαπάνες που αποφεύγει ένεκα της στέγασης του ατόμου και της υγιεινής διαβίωσης του, ενώ η ενσωμάτωση του σημαίνει και προστιθέμενη αξία για το κράτος. 

· Οι κατοικίες είναι μικρά οικήματα σε οικίσκους που διαμορφώνονται εντός του ιστού της πόλης γι αυτό τον σκοπό. 

· Μία άλλη λύση θα ήταν η παραγγελία κοντέινερ ως έτοιμα σπίτια. 

Έχει μετρηθεί ότι το κόστος απευθείας παραγγελίας ενός κοντέινερ-οικίας είναι μικρότερο από το κόστος διαμόρφωσης ενός υφιστάμενου κοντέινερ σε οικία. Συμφέρει δηλαδή να ζητήσεις απευθείας καινούργιο κοντέινερ-οικία από κάποιον κατασκευαστή. 

Αν η παραγγελία γίνει με προγραμματισμό και όχι με κατεπείγουσες διαδικασίες, υπάρχουν εταιρείες στην Κίνα που μπορούν να καλύψουν την ανάγκη με κόστος από 10 έως 20.000,00 δολλάρια (συμπεριλαμβανομένου του κέρδους τους). 

· Η εξόφληση του στεγαστικού δανείου προς τον Δήμο είναι μακροχρόνια. 

Ο άνθρωπος που πλέον δεν είναι άστεγος καλείται να δώσει ένα ποσό της τάξης των 1.000,00 δολαρίων ετησίως που καλύπτει όλα τα κόστη διαβίωσης του στο σπίτι του, δηλαδή ρεύμα, νερό, τηλεφωνία με ίντερνετ. 

· Αυτονόητο είναι ότι τα ποσά μπορεί να διαφοροποιούνται ανάλογα της αξίας του ακινήτου και της πολιτικής βούλησης. 

Σχετικά με την εξόφληση της οικίας. 

· Στον Καναδά υπάρχουν αποτελεσματικά γραφεία ευρέως εργασίας και δημόσια. Ο άστεγος δεν αποβάλλεται από το σπίτι αν δεν αποπληρώσει το μίσθωμα-τίμημα ετησίως, παρά μόνο αν δεν παρουσιάσει μηνιαίως 3 προσφορές από εργοδότες από τους οποίους αρνήθηκε εργασία. Οι προσφορές απευθύνονται στο γραφείο ευρέσεως εργασίας που επιλέγει βάσει των προσόντων και των χαρακτηριστικών του κάθε άστεγου. 

· Στην Ελλάδα, η εξόφληση θα μπορούσε να γίνεται και με την παροχή κοινωφελούς εργασίας όπως ήδη υπάρχει πρόβλεψη από τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας για την παροχή κοινωφελούς εργασίας για όσους αδυνατούν να συμμορφωθούν οικονομικά με μία ποινή ως εναλλακτικού τρόπου έκτισης της. 

· Ειδικότερα μπορεί να μετριέται το κόστος της παροχής κοινωφελούς εργασίας που θα προσφέρεται στον Δήμο ως απόσβεση έναντι της οφειλής. 

· Θα μπορούσε μάλιστα να προσφέρονται voucher για κάποιο τμήμα της παροχής κοινωφελούς εργασίας, ώστε παράλληλα με την εξόφληση του ακινήτου οι άστεγοι να έχουν τη δυνατότητα να αποκτούν προϊόντα για σίτιση και κατανάλωση από κοινωνικά παντοπωλεία. 

· Θα μπορούσε να προβλεφθεί ότι Χ ώρες κοινωφελούς εργασίας μηνιαίως ισοδυναμούν με το μηνιαίο μίσθωμα που ταυτόχρονα συνιστά και απόσβεση της αξίας του ακινήτου ενώ συμπληρωματικές θα μπορούσαν να προσφέρουν επιπλέον voucher. 

Η αντιμετώπιση του προβλήματος των αστέγων είναι ένα σημαντικό ζήτημα σε μία χώρα που αντιμετωπίζει ανθρωπιστική κρίση. 

Τα νούμερα δείχνουν ότι η εξασφάλιση και η προσφορά στέγης από την Πολιτεία λύνει το πρόβλημα και για τους ανθρώπους και για το κράτος. Παράλληλα, το κόστος είναι απόλυτα διαχειρίσιμο με τον κατάλληλο προγραμματισμό. 

Η Πολιτεία εξασφαλίζει πόρους που θα χάνονταν στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των ιδίων ανθρώπων και στη σίτιση τους επιλύοντας όμως το πραγματικό πρόβλημα που είναι η ενσωμάτωση των αστέγων στον πραγματικό κόσμο. 

Η προσφορά στέγης είναι το αποφασιστικό βήμα για την ενσωμάτωση τους ενώ η προστιθέμενη αξία που δημιουργείται στην κοινωνία όταν οι άστεγοι εντάσσονται στον παραγωγικό ιστό είναι ένα επιπλέον κίνητρο για όλους.

Θα μπορούσαμε λοιπόν να σχεδιάσουμε ένα πεωτοπόρο πρόγραμμα που ταιριάζει και στο χαρακτήρα της αριστεράς, στο ανωτέρο πλαίσιο και σε συνεργασία με τους Δήμους της χώρας. 

''Ούτε Ένας Άστεγος''. 

Σάββατο 19 Μαρτίου 2016

Για το προσφυγικό. Λύσεις και προοπτικές



H αντιμετώπιση του προσφυγικού δείχνει αυτή τη στιγμή ότι είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την Ευρώπη.

Η Ελλάδα, η χώρα της πρώτης υποδοχής, έδειξε κατά κύριο λόγο αλληλεγγύη και ανθρωπισμό στην υποδοχή των προσφύγων. Καταγράφεται μια προσπάθεια ενεργούς υποστήριξης από χιλιάδες συμπολίτες μας εκτός από τις δομές αλληλεγγύης που δραστηριοποιήθηκαν με αυταπάρνηση.

Και ο στρατός όμως βοήθησε σημαντικά και αθόρυβα ιδίως στο θέμα της σίτισης προσφέροντας χιλιάδες μερίδες φαγητού ημερησίως για εβδομάδες και συνεχίζει να προσφέρει.

Υπήρχαν βέβαια και παραδείγματα ρατσισμού ή κάποιων επιτήδειων που εκμεταλλεύτηκαν τις ανάγκες των προσφύγων αλλά η γενική εικόνα δεν ανατρέπεται. 

Η Ελλάδα πιστώνεται την συμπαθητική εικόνα μιας μικρής χώρας που προσπαθεί να βοηθήσει τους πρόσφυγες με πενιχρά μέσα, κατ' εξαίρεση μάλιστα με ότι βλέπουμε στα περισσότερα κράτη της ηπείρου.

Το πρόβλημα βέβαια σαφώς και υπερβαίνει τις δυνάμεις της ενώ για πολλούς, συμπεριλαμβανομένου και του ΟΟΣΑ, είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσει η χώρα. 

Η γεωγραφία, η απροθυμία των περισσότερων Ευρωπαϊκών χωρών να υποδεχτούν πρόσφυγες στο εσωτερικό τους, η αμφιλεγόμενη στάση της Τουρκίας και η έλλειψη προοπτικής για το τέλος του πολέμου στη Συρία δείχνουν ότι η εξίσωση δεν θα λυθεί εύκολα.

Στην παρούσα φάση το πρόβλημα μετατίθεται στην Ελλάδα. Το πλαίσιο αυτό όμως μπορεί να αποδειχτεί μονιμότερο του προσωρινού για μεγάλο αριθμό ανθρώπων. 

Πέραν της ηθικής, της αλληλεγγύης, του τι είναι δίκαιο και σωστό, πέραν ακόμα του τι θα ήθελε ο καθένας μας, η Ελλάδα πρέπει να βρει λύσεις:

- Για την προσωρινή εγκατάσταση δεκάδων χιλιάδων προσφύγων.

-Σε ένα δεύτερο επίπεδο πρέπει να φροντίσει για την ενσωμάτωση των προσφύγων που θα παραμείνουν στη χώρα για αβέβαιο χρονικό διάστημα.

Πρέπει λοιπόν να υπάρξει σχεδιασμός και να βρεθούν τα μοντέλα διαχείρισης του προβλήματος. 

Στην πρόσφατη ιστορία της η χώρα αντιμετώπισε παρόμοιο πρόβλημα με την αθρόα προσέλευση μεταναστών από την Αλβανία. Σήμερα αριθμούν περίπου 500.000 στη χώρα.

Μόλις πρόσφατα μάλιστα νομιμοποιήθηκαν τα παιδιά της δεύτερης γενιάς από τη λοιδορούμενη πρώην Υφυπουργό Μετανάστευσης. 

Τα οικονομικά δεδομένα σήμερα όμως είναι διαφορετικά.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίση. Οι θέσεις εργασίας σπανίζουν. Δεν καταγράφονται ρυθμοί μεγένθυνσης της οικονομίας που θα βοηθούσαν την ενσωμάτωση των προσφύγων μέσω της οικονομικής δραστηριότητας. 

Ακόμα κι έτσι όμως χρήσιμα παραδείγματα κρατών που ενσωμάτωσαν επιτυχώς χιλιάδες πρόσφυγες στο εσωτερικό της μπορούν να βρεθούν (ο Καναδάς, η Γαλλία στην περίπτωση των αραβόφωνων πολιτών της). 

Η μελέτη των πρακτικών που ακολούθησαν μπορεί να συνοψιστεί στα εξής. 

Η προσωρινή φιλοξενία έχει σημασία και για την αποτροπή της ανθρωπιστικής κρίσης, την προστασία της κοινωνικής συνοχής και την ομαλότητα. Λειτουργεί και ως ενδιάμεσο στάδιο ενσωμάτωσης. 

Η βέλτιστη πρακτική είναι η δημιουργία εστιών φιλοξενίας σε διάσπαρτα σημεία της χώρας ανά Περιφέρεια με προτίμηση στις περιοχές που είναι κοντά στα σύνορα για να διευκολυνθεί και η διαδικασία της μετεγκατάστασης όταν λάβει χώρα. 

Οι εστίες φιλοξενίας δεν μπορεί να είναι πρόχειροι καταυλισμοί αποτελούμενοι από τέντες ή σκηνές. Παρόμοιες συνθήκες μπορούν να φιλοξενήσουν κόσμο μόνο σε φυσιολογικές καιρικές συνθήκες και πάλι με κινδύνους.

Χρειάζεται να βρεθούν οργανωμένες και κατά προτίμηση κλειστές δομές. Η λύση των κοντέινερ που μετατρέπονται σε οικίσκους είναι ενδεδειγμένη. 

Εγκατελειμένα κτίρια, παλιιές βιομηχανίες, στρατόπεδα με κτιριακές εγκαταστάσεις ή χώροι όπως στους οποίους ήδη φιλοξενούνται πρόσφυγες, όχι με κάγκελα βέβαια και σαν φυλακές, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον ίδιο σκοπό.

Σε παρόμοιους χώρους η σίτιση και η κάλυψη της υγειονομικής περίθαλψης των προσφύγων μπορεί να γίνει ομαλά.

Οι δομές αλληλεγγύης μπορούν να παίξουν επιβοηθητικό αλλά όχι ασήμαντο ρόλο συγκεντρώνοντας σταθερά τρόφιμα και ρουχισμό από τους αλληλέγγυους Έλληνες στους οποίους η Εκκλησία απουσιάζει.

Είναι βέβαιο άλλωστε ότι η Ελλάδα θα αποζημιωθεί ως χώρα για το προσφυγικό από την Ε.Ε. και τα χρήματα που θα δαπανηθούν θα καλυφθούν ίσως και με το παραπάνω.

Οι Δήμαρχοι και οι Περιφερειάρχες πρέπει να συνεργαστούν με το κράτος και να μην έχουν την ίδια αντιμετώπιση απέναντι στο ζήτημα όπως με τις χωματερές που όλοι θέλουν στο οικόπεδο του γείτονα. 

Τα ανωτέρω βέβαια αφορούν την προσωρινή εγκατάσταση των προσφύγων εν αναμονή οριστικής επίλυσης του προβλήματος και της σταδιακής μετεγκατάστασης τους. Η διαδικασία της ενσωμάτωσης είναι πιο απαιτητική και σύνθετη.

Ξεκινά βέβαια από την παιδεία. Οι πρόσφυγες που θα μείνουν στη χώρα μόνιμα, όποιος και αν είναι ο αριθμός τους, θα πρέπει να μάθουν την γλώσσα και τα βασικά για το κράτος που τους φιλοξενεί και στο οποίο θα ζήσουν. Πρέπει να γνωρίζουν για τους θεσμούς, το πολίτευμα και τον πολιτισμό.

Η εκμάθηση των προσφύγων μπορεί να γίνει στα μέρη φιλοξενίας και διαβίωσης τους και πρέπει να γίνει από δασκάλους με γνώση των αραβικών και των ελληνικών, σε δύο κατηγορίες: ανηλίκων και ενηλίκων -με την πρώτη να είναι δεδομένο ότι πολύ γρήγορα θα αφομοιώσει τα ελληνικά όπως συμβαίνει με τις παιδικές ηλικίες.

Ο σχεδιασμός θα πρέπει να είναι τέτοιος ώστε μέσα σε ένα χρόνο οι πρόσφυγες και τα προσφυγόπουλα να μπορούν ήδη να συνεννοούνται στα βασικά.

Για τα παιδιά των προσφύγων που είναι κατοχυρωμένα με πολιτικό άσυλο θα πρέπει να υπάρχει ρύθμιση ώστε να ακολουθούν και να μεταγράφονται στα ελληνικά σχολεία αναλόγως της γλώσσας, της γνώσης των βασικών μαθηματικών και της ηλικίας τους μετά από εξετάσεις του Υπουργείου Παιδείας.

Οι δάσκαλοι και το προσωπικό που θα απασχοληθούν στην εκπαιδευτική διαδικασία μπορεί να πληρώνεται από το ΕΣΠΑ βάσει προγραμμάτων που θα συμφωνηθούν με την Ε.Ε. Ή και απευθείας από το κράτος. Αυτονόητο είναι ότι η Ελλάδα πρέπει να πιέσει ώστε το κόστος να καλυφθεί από Ευρωπαϊκά κονδύλια.

Γι αυτό το λόγο θα πρέπει να διδάσκονται κάποιες βασικές αξίες του Ευρωπαϊκού πολιτισμού καθώς και ο θεσμικός τρόπος λειτουργίας της Ε.Ε. Αυτό θα διευκολύνει και την διαδικασία μετεγκατάστασης που μπορεί να κρατήσει χρόνια.

Ακολούθως και αφού οι διαδικασίες ασύλου έχουν προχωρήσει για όσους νόμιμα και μόνιμα θα διαμένουν στη χώρα θα πρέπει να υπάρχουν σχέδιο απορρόφησης των ενηλίκων στην παραγωγική διαδικασία.

Αναγκαία προϋπόθεση είναι η καταγραφή των προσόντων και των δεξιοτήτων του κάθε πρόσφυγα. Το κράτος πρέπει να ξέρει πώς μπορεί κάθε πρόσφυγας να στηρίξει την οικονομία, τον εαυτό του και την οικογένεια του, να τον πιστοποιήσει και να τον εντάξει στην παραγωγή.

Κατηγορίες προγραμμάτων βασικής επαγγελματικής εκπαίδευσης θα μπορούσαν να σχεδιαστούν για τους πρόσφυγες που διαπιστώνεται ότι μπορούν να ακολουθήσουν.

Το προσφυγικό είναι ένα σύνθετο πρόβλημα. Οι διπλωματικές λύσεις είναι αμφίβολο κατά πόσο θα πετύχουν να διαμοιράσουν ή και να ανακόψουν τις ανθρώπινες ροές. Η απροθυμία των Ευρωπαϊκών κρατών να δεχτούν πρόσφυγες είναι δεδομένη.

Η Ελλάδα πρέπει να επιλύσει το πρόβλημα όχι μόνο της προσωρινής εγκατάστασης αλλά και της ενσωμάτωσης. Πρέπει να το κάνει με σχέδιο και τρόπο δημιουργικό ώστε και να εξασφαλίσει την κοινωνική ειρήνη αλλά και να συνεισφέρει στο εργατικό δυναμικό και την οικονομία.

Τα πιο ισχυρά κράτη στον κόσμο άλλωστε είναι πολυπολιτισμικά (ΗΠΑ, Καναδάς, Αγγλία) και ήταν αυτά που ενσωμάτωσαν επιτυχώς τους μετανάστες στο εσωτερικό τους μεγενθύνοντας την οικονομία και τον πολιτισμό τους. 

Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2016

Για το νομοσχέδιο περί εκσυγχρονισμού της δημόσιας διοίκησης

Το νομοσχέδιο περί εκσυγχρονισμού της δημόσιας διοίκησης αποτελεί μια μεταρρυθμιστική τομή για την Ελληνική πραγματικότητα. 

Για πολλά χρόνια και πριν ακόμα από την μεταπολίτευση, ο εκάστοτε Υπουργός ενεργούσε ως ιδιοκτήτης του Υπουργείου του, θεωρούσε φέουδό του τη Δηµόσια Διοίκηση και τους υπαλλήλους. 

Διαμορφώθηκε μια Δημόσια Διοίκηση που τελούσε από την έντονη έως ασφυκτική παρουσία της (εκάστοτε) πολιτικής ηγεσίας, καλλιεργήθηκε η αναξιοκρατία, ο συγκεντρωτισµός, η γραφειοκρατία, η πολυνοµία, η ασάφεια και ο νοµικισµός, η έλλειψη ειδικευµένων στελεχών σε θέµατα διοίκησης. 

Όµως, το βασικότερο χαρακτηριστικό ήταν η κυριαρχία του «πολιτικού υποσυστήµατος» έναντι του «διοικητικού» δηλαδή η «κοµµατικοποίηση» στη δημόσια διοίκηση. 

Το παρόν νομοσχέδιο φιλοδοξεί να δώσει νέα πνοή στη δημόσια διοίκηση. Δημιουργεί το θεσμικό πλαίσιο για την αυτόνομη λειτουργία της, ώστε να ανταποκρίνεται στο ρόλο της με αίσθηση συνέχειας.

Για πρώτη φορά στο πεδίο της Δηµόσιας Διοίκησης ρυθµίζεται κατά τρόπο ενιαίο

i. η αξιολόγηση δοµών και προσώπων, 

ii. η ανάδειξη στελεχών, 

iii. η επιλογή των επιτελικών κορυφών µε τη σύσταση και οργάνωση του Εθνικού Μητρώου Επιτελικών Στελεχών 

Οι βασικοί πυλώνες του προτεινόµενου µεταρρυθµιστικού εγχειρήµατος είναι: 

i. Το Εθνικό Μητρώο Επιτελικών Στελεχών Δηµόσιας Διοίκησης, 

ii. Το Σύστηµα Αξιολόγησης, 

iii. Η βαθµολογική διάρθρωση θέσεων, 

iv. Το Σύστηµα Επιλογής Προϊσταµένων. 

Ειδικότερα και για το καθένα. 

i) Από το Εθνικό μητρώο θα στελεχώνονται οι πιο σημαντικές θέσεις του κράτους όσον αφορά τη δημόσια διοίκηση εκτός των θέσεων των Γενικών Γραµµατέων, Αναπληρωτών Γενικών Γραµµατέων και Ειδικών Γραµµατέων των Υπουργείων της Κυβέρνησης. 

Οι θέσεις των Προέδρων, Αντιπροέδρων, Διοικητών επίσης και γενικά όλων των επικεφαλής των νοµικών προσώπων δηµοσίου δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.) επίσης θα αντλούνται από το Εθνικό Μητρώο. 

Ο ιδιωτικός τομέας θα εισφέρει επίσης στη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης αφού οι θέσεις των Προέδρων, Αντιπροέδρων, Διοικητών και γενικά όλων των επικεφαλής των νοµικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου (Ν.Π.Ι.Δ.) και όπου προβλέπονται θέσεις Διευθύνοντος Συµβούλου ή Αναπληρωτή Διευθύνοντος Συµβούλου αυτές θα στελεχώνονται και από υποψήφιους που δεν υπηρετούν στο δηµόσιο και ευρύτερο δηµόσιο τοµέα. 

ii) Αξιολόγηση: Ρυθµίζεται κατά τρόπο συνεκτικό το σύστηµα αξιολόγησης του υπαλληλικού προσωπικού της Δηµόσιας Διοίκησης. Όχι με το σύστημα του 15% αναγκαστικών απολύσεων όπως είχε προβλεφθεί παλαιότερα σε κάθε τομέα για την περαιτέρω συρρίκνωση του δημόσιου τομέα και μάλιστα με τρόπο αναξιοκρατικό αλλά με γνώμονα την εξεύρεση των αποδοτικότερων υπαλλήλων. 

Κριτήρια για την αξιολόγηση των υπαλλήλων θα είναι α. γνώση του αντικειµένου, β. επιδεικνυόµενο ενδιαφέρον, γ. δηµιουργικότητα, δ. υπηρεσιακές σχέσεις και συµπεριφορά προς τους πολίτες – διοικούµενους, ε. αποτελεσµατικότητα. 

Η αξιολόγηση αποσκοπεί στη βελτίωση της ατοµικής απόδοσης κάθε υπαλλήλου και συνολικά της απόδοσης της Δηµόσιας Υπηρεσίας. Η μεταρρυθμιστική τομή του νομοσχεδίου πραγματοποιείται και με την απόδοση του κοινωνικού χαρακτήρα της αξιολογόγησης. 

Οι πολίτες, η κοινωνία, θα αξιολογούν τη δημόσια διοίκηση. Έτσι ενισχύεται και η αίσθηση της λογοδοσίας της δημόσιας διοίκησης απέναντι στην κοινωνία. 

Σημαντικό είναι επίσης ότι η αξιολόγηση λαμβάνει χώρα και κάθετα μέσα στον κάθε φορέα μεταξύ των υπαλλήλων που θα αξιολογούν τους Προϊσταμένους τους. 

Ανάλογη διαδικασία (µε τη θέσπιση κριτηρίων) καθορίζεται και για την αξιολόγηση των Προϊστάµενων οργανικών µονάδων. 

iii) Βαθµολογική διάρθρωση θέσεων 

Το βαθµολόγιο συνιστά ένα εκ των πλέον ουσιωδών του νομοθετήματος που συναρτάται άµεσα µε την αποτελεσµατική, αξιοκρατική λειτουργία της Δηµόσιας Διοίκησης. Το ισχύον σύστηµα βαθµολογίου εξορθολογείται και εκσυγχρονίζεται ενώ δανείζεται πολλά στοιχεία από το σημερινό Υπαλληλικό Κώδικα. 

iv) Σύστημα επιλογής Προϊσταμένων. Μέχρι σήμερα ο τρόπος επιλογής θεωρούσε σχεδόν ως αποκλειστικό προσόν το χρόνο διοικητικής εµπειρίας και παρείχε τη δυνατότητα επιλογής συγκεκριµένου αριθµού Προϊσταµένων, που υπηρετούσαν στον ίδιο χώρο επί πολλά έτη, στηριζόµενοι απλά σε «γνωριµίες» και «δηµόσιες σχέσεις. 

Με τις ρυθµίσεις του παρόντος σχεδίου νόµου αντικαθίσταται πλήρως ο παραδοσιακός τρόπος επιλογής των Προϊσταµένων από ένα τρόπο σύγχρονο, ορθολογικό και αξιοκρατικό που παρέχει τη δυνατότητα σε νέους Επιστήµονες-Υπαλλήλους να ασκήσουν τα συγκεκριµένα καθήκοντα. 

Με τις διατάξεις του παρόντος καταστρώνεται µια αρχιτεκτονική µε κύριο ουσιώδες γνώρισµα την πρόβλεψη κριτηρίων όπως τυπικά προσόντα, εργασιακή εµπειρία, αξιολόγηση και δοµηµένη συνέντευξη που ίσως διατηρεί τη σημασία της και το ειδικό της βάρος. 

Στα μελανά στοιχεία του νομοσχεδίου η βραδυνή και σχεδόν μεταμεσονύκτια τροποποίηση σχετικά με τον τρόπο επιλογής των Γενικών Γραμματέων των Υπουργείων που ενώ είχε διαφημιστεί ότι θα επιλέγονταν από το Εθνικό Μητρώο Επιτελικών Στελεχών, τελικώς θεσμοθετήθηκε να διορίζονται από την πολιτική ηγεσία. 

Σωστό ή λάθος η μεθόδευση της τελευταίας στιγμής εκθέτει την κυβέρνηση που είχε άλλωστε διαφημίσει την διάταξη που τελικώς κατήργησε. 

Με την ψήφιση πάντως του παρόντος νομοσχεδίου, η κυβέρνηση συνεχίζει να κινείται προς τον εκσυγχρονισμό της χώρας, προσπαθώντας παράλληλα να πετύχει την προστασία των αδυνάτων και την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρισης. 

Εδώ η κυβέρνηση και η αριστερά δείχνουν να δίνουν εμπιστοσύνη στο ανθρώπινο δυναμικό της χώρας που συνθέτει και τον κόσμο της δημόσιας διοίκησης, γι αυτό και δημιουργούν τα θεσμικά εργαλεία ώστε να κατοχυρώσουν την θέση του. 

Το νομοσχέδιο φιλοδοξεί να συντελέσει στη δημιουργία μιας δημόσιας διοίκησης όσο το δυνατόν πιο κοντά στο καθεστώς αδιατάρακτης συνέχειας στη λειτουργία της και χωρίς τον σφιχτό εναγκαλισμό της εκάστοτε κυβέρνησης, αν και η τροπολογία της τελευταίας στιγμής για τους Γενικούς Γραμματείς των Υπουργείων δείχνει μια εξισορρόπηση ελέγχου. 

Τελικά είμαστε ενώπιον μιας νέας θεσμικής πραγματικότητας. 

Η δημιουργία μιας πραγματικά ανεξάρτητης δημόσιας διοίκησης που θα λειτουργεί αδιάσπαστα από τις κυβερνήσεις, με συνέχεια και συνέπεια, προσηλωμένη στην προστασία του δημοσίου συμφέροντος, αυτοελεγχόμενη και κρινόμενη είναι μια φιλόδοξη ευχή. 

Όμως η βαθμολόγηση, η αξιολόγηση, η άντληση και οργάνωση των καλύτερων υπαλλήλων στο Επιτελικό Μητρώο και ο έλεγχος της επιλογής και της λειτουργίας των Προϊσταμένων αποτελούν θεσμικά εργαλεία που μπορεί να συντελέσουν στην καλύτερη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης. 

Μένει να δούμε την επιτυχία του νομοσχέδιου στην πράξη, κάτι που εξαρτάται και από τον ίδιο τον κορμό των υπαλλήλων της δημόσιας διοίκησης αλλά και από το πολιτικό σύστημα.